တကယ္ပါ...
ေမွာ္ဆရာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လို႔ကေတာ့..
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ
အသက္သြင္းလို႔ ရရင္ သြင္းလိုက္ခ်င္တယ္။
ဘာလိုလိုနဲ႔..
ခ်စ္ၿခင္းတရား ကို
အေရာင္ ဆိုးခဲ့တာလည္းႀကာေပါ့။
အတၱေတြ၊မာန ေတြ စားသံုးေနရေတာ့..
ဘ၀ က အစင္းရာေတြ နဲ႔ “ဓါတ္ၿပား တစ္ခ်ပ္” လို
အသံကုန္ ဟစ္ေႀကြးေနတယ္။
သားရဲေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဒီ ေတာနက္ထဲမွာ...
အ၀ိဇၨာ တရား ေတြ ေလာင္ကြ်မ္းေနတယ္။
ေဟ့...အသက္ေတြႀကီးလာၿပီ
ရထားေပၚက မဆင္းေသးဘူးလား?၊
ဟိုမွာ..ေသၿခင္းတရား ဆိုတဲ့ လက္မွတ္စစ္က
ေ႕ရွက ဘူတာမွာ ေစာင့္ေနတယ္။
မင္းတို႔ ငါ ရူးေနတယ္လို႔ ပဲေၿပာမလား?
ဒါမွမဟုတ္..
မင္းတို႔ပဲ ရူးေနတာလား?
အင္း..အကုန္လံုးေတာ့ ရူးေနတာပဲ (ယဥ္ယဥ္ေလးပဲေပါ့)
“ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ အလွ” ကို စိတ္ကူး ပန္းခ်ီ ဆြဲေနတဲ့...
“ငါ” ဆို တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြမ္းေတးေတြကို
မင္း ဘာလို႔ နားမေထာင္ခ်င္တာလဲ ခ်စ္သူ...
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ၿပဒါး မွန္ တစ္ခ်ပ္ ကို
မင္း ဘာလို႔ မႀကည့္ခ်င္ရတာလဲ..။
ကဲ.. မိုးခ်ဳပ္ၿပီ
ငါ အိပ္ေတာ့ မယ္
ေက်းဇူးၿပဳ၍ လာမႏႈိးပါႏွင့္။ ။
Thursday, October 21, 2010
Sunday, October 10, 2010
မသိကိန္းတစ္ခု၏၀တၳဳ
အရင္ညေတြလိုပါပဲ ေကာင္းကင္တြင္ ႀကယ္ကေလးမ်ား ထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ရွိသည္။ေတာက္ပေနေသာ ႀကယ္မ်ားသည္ အခ်ိဳ႕ကေႀကြက်ကုန္၏၊အခိ်ဳ႕က မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ႏွင့္ လင္းလက္ေနသည္။
ခါတိုင္းလိုပဲ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ား ကေတာ့ ေၿခာက္ေသြ႔ၿခင္း၊ၿငီးေငြ႔ၿခင္းမ်ားနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါလာသည္။ကမၻာေၿမ အၿပင္ဘက္ စႀကာ၀႒ာ တြင္ ဥကၠပ်ံ အခ်ိဳ႕ေလထဲတြင္ အခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္ၿခင္းၿဖင့္ အလင္းၿဖစ္ေပၚသည္။ဤၿဖစ္စဥ္ကို အခ်ိဳ႕က ႀကယ္ေႀကြသည္ဟုေၿပာသည္။ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ သူ႔ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ားကေတာ့ အရင္လိုပဲေပါ့။အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ဟု ဆိုေသာ္လည္း အိမ္ဆိုသည္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ အိမ္လား၊မိသားစုႏွင့္ေနေသာ အိမ္လား၊ဒါမွမဟုတ္ ဌားေနေသာ အိမ္လား၊အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေလသည္။သူ႔ အတြက္ကေတာ့ ေနဖို႔၊ေက်ာခင္းဖို႔ ရွိရင္“အိမ္”ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ အတြက္ အဓိပၸါယ္ၿပည္စံုသည္။
သူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚတြင္ လက္က်န္ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ ၿပန္႔က်ဲေနသည္။ထို ၿပန္႔က်ဲေနေသာအိပ္မက္ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ၿပီး ေခါင္းအုန္းေအာက္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္သည္။အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ မွ ဆက္လက္မက္မည္ ဆိုေတာ့ သေဘာၿဖစ္သည္၊
သူ႔တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးရွိသည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္အေရာင္ေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ၊တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ လိုက္ၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းတက္သည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ သံုးမရေသာ အနာဂတ္ပါ၀င္သည္။သံေခ်းတက္ေနေသာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြပါသည္၊ေဖာက္ေသာက္ ၿပီးေသာ ဘီယာဘူးခြံလို ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ ပါ၀င္သည္။ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္အေဟာင္း၊ေဘာ့ပင္ စသည္တို႔လည္းပါ၀င္သည္။
အခ်ိန္မွာ ညနက္ သန္းေခါင္ကို ေရာက္ေတာ့မည္။သူလဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီး ေဆးလိပ္တို ကို မီးညွိ လိုက္သည္
လူဘ၀ ဟာ ေဆးလိပ္ လိုပဲ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ေသာက္ၿပီး ကုန္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ၿပာပဲ ၿဖစ္သြားရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလေၿပ ေလးက ေၿဖးညွင္းစြာ တိုက္ခက္ေနသည္။တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညအေမွာင္တြင္ သဘာ၀တရားကလွပေနသည္။ထို လွပေနေသာ သဘာ၀တရားက သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေသာ ပူပန္မႈ႔၊အမည္မသိ ေသာက ေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနသည္ ဟု သူခံစားရသည္။
မႀကာမီ လူတို႔၏ အိပ္စက္ခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိလာသည္။သူ လဲ အိပ္ရာေပၚလွဲၿပီး ေနာက္ မႀကာမိ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ေခါင္းအုန္း ေအာက္တြင္ ရွိေသာ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။သူ လဲ ထို အိပ္မက္ေတြကို ေၿပးေတြ႕ လိုက္သည္။
အိပ္ေပ်ာ္ သြားေသာ အခါ သူ မက္ေသာ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာမ်ား၊သူ ၿဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵမ်ား၊တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာမ်ား၊စသည့္ မ်ားလွေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ၿမင္မက္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ရွိ ႀကယ္ကေလးမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ လင္းလက္ေနသည္။
မနက္မိုးလင္းေသာ အခါ သူ အိပ္ရာမွာထလာသည္။အရင္လိုပဲ ဘ၀မွာ အသက္ဆက္ရွင္ရင္း ၿငီးေငြ႕မႈ႔ေတြ ကို အေရာင္ဆိုးေနရသည္။သူ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ၿပီး ခါတိုင္း သြားေနႀက ေနရာကို ပဲ ဆက္သြားလိုက္သည္။
သူ႔ အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္း၊ေက်နပ္ၿခင္းေတြကေတာ့ ေသတၱာထဲပဲ သိမ္းထားခဲ့သည္။ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုေတာ့ သူ မစဥ္စားခ်င္ေတာ့။“ခဏေလးေတြး၊ခဏေလးေငး၊ခဏေလးေဆြး၊ခဏေလးပဲ” ဟု ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ သူ လမ္းဆက္ေလ်ာက္ေနသည္။သူ လမ္းေလ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေန သည္ အေ႔ရွ အရပ္မွ ထြက္၍ ပူေလာင္စၿပဳလာၿပီ။
ခါတိုင္းလိုပဲ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ား ကေတာ့ ေၿခာက္ေသြ႔ၿခင္း၊ၿငီးေငြ႔ၿခင္းမ်ားနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါလာသည္။ကမၻာေၿမ အၿပင္ဘက္ စႀကာ၀႒ာ တြင္ ဥကၠပ်ံ အခ်ိဳ႕ေလထဲတြင္ အခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္ၿခင္းၿဖင့္ အလင္းၿဖစ္ေပၚသည္။ဤၿဖစ္စဥ္ကို အခ်ိဳ႕က ႀကယ္ေႀကြသည္ဟုေၿပာသည္။ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ သူ႔ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ားကေတာ့ အရင္လိုပဲေပါ့။အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ဟု ဆိုေသာ္လည္း အိမ္ဆိုသည္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ အိမ္လား၊မိသားစုႏွင့္ေနေသာ အိမ္လား၊ဒါမွမဟုတ္ ဌားေနေသာ အိမ္လား၊အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေလသည္။သူ႔ အတြက္ကေတာ့ ေနဖို႔၊ေက်ာခင္းဖို႔ ရွိရင္“အိမ္”ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ အတြက္ အဓိပၸါယ္ၿပည္စံုသည္။
သူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚတြင္ လက္က်န္ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ ၿပန္႔က်ဲေနသည္။ထို ၿပန္႔က်ဲေနေသာအိပ္မက္ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ၿပီး ေခါင္းအုန္းေအာက္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္သည္။အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ မွ ဆက္လက္မက္မည္ ဆိုေတာ့ သေဘာၿဖစ္သည္၊
သူ႔တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးရွိသည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္အေရာင္ေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ၊တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ လိုက္ၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းတက္သည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ သံုးမရေသာ အနာဂတ္ပါ၀င္သည္။သံေခ်းတက္ေနေသာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြပါသည္၊ေဖာက္ေသာက္ ၿပီးေသာ ဘီယာဘူးခြံလို ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ ပါ၀င္သည္။ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္အေဟာင္း၊ေဘာ့ပင္ စသည္တို႔လည္းပါ၀င္သည္။
အခ်ိန္မွာ ညနက္ သန္းေခါင္ကို ေရာက္ေတာ့မည္။သူလဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီး ေဆးလိပ္တို ကို မီးညွိ လိုက္သည္
လူဘ၀ ဟာ ေဆးလိပ္ လိုပဲ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ေသာက္ၿပီး ကုန္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ၿပာပဲ ၿဖစ္သြားရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလေၿပ ေလးက ေၿဖးညွင္းစြာ တိုက္ခက္ေနသည္။တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညအေမွာင္တြင္ သဘာ၀တရားကလွပေနသည္။ထို လွပေနေသာ သဘာ၀တရားက သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေသာ ပူပန္မႈ႔၊အမည္မသိ ေသာက ေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနသည္ ဟု သူခံစားရသည္။
မႀကာမီ လူတို႔၏ အိပ္စက္ခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိလာသည္။သူ လဲ အိပ္ရာေပၚလွဲၿပီး ေနာက္ မႀကာမိ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ေခါင္းအုန္း ေအာက္တြင္ ရွိေသာ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။သူ လဲ ထို အိပ္မက္ေတြကို ေၿပးေတြ႕ လိုက္သည္။
အိပ္ေပ်ာ္ သြားေသာ အခါ သူ မက္ေသာ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာမ်ား၊သူ ၿဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵမ်ား၊တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာမ်ား၊စသည့္ မ်ားလွေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ၿမင္မက္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ရွိ ႀကယ္ကေလးမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ လင္းလက္ေနသည္။
မနက္မိုးလင္းေသာ အခါ သူ အိပ္ရာမွာထလာသည္။အရင္လိုပဲ ဘ၀မွာ အသက္ဆက္ရွင္ရင္း ၿငီးေငြ႕မႈ႔ေတြ ကို အေရာင္ဆိုးေနရသည္။သူ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ၿပီး ခါတိုင္း သြားေနႀက ေနရာကို ပဲ ဆက္သြားလိုက္သည္။
သူ႔ အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္း၊ေက်နပ္ၿခင္းေတြကေတာ့ ေသတၱာထဲပဲ သိမ္းထားခဲ့သည္။ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုေတာ့ သူ မစဥ္စားခ်င္ေတာ့။“ခဏေလးေတြး၊ခဏေလးေငး၊ခဏေလးေဆြး၊ခဏေလးပဲ” ဟု ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ သူ လမ္းဆက္ေလ်ာက္ေနသည္။သူ လမ္းေလ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေန သည္ အေ႔ရွ အရပ္မွ ထြက္၍ ပူေလာင္စၿပဳလာၿပီ။
Saturday, October 2, 2010
ပိုလ်ံေနေသာ ၀ါက်မ်ား (သစၥာနီ)
(၁)
ငါးဟာ..
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ....
မသိတာကလြဲလို႔ အားလံုးကိုသိခဲ့တယ္။
(၂)
ႀကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖို႔
ဘုရားသခင္ က အစ
တစ္ခါသံုး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔...
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ဘာသာစကားကေန
ဆင္ဖိုနီဓါတ္ၿပားအထိ၊
အင္တာနတ္ ကေန
ထရုိဂ်င္းနစ္ၿမင္းရုပ္အထိ၊
အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ ကေန
ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက၊
စည္သြတ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ၊
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳလ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတုကေန
ေခါင္းၿဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္ အထိ၊
လူကေန
လူပံုတူမ်ိဳးပြားအထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္ တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚကဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
“ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး”
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ၿွမွားကိုတင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့ အခြန္ေဆာင္တက္ေအာင္
ထီးၿဖဴမိုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မ္ီးဖြင့္တက္ေအာင္
တိုက္ပံုအက်ီ ၀တ္တက္ေအာင္
ယဥ္းေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဒါ၀င္ က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
တံတား ေဆာက္တက္ေအာင္
ဥပေဒ ၿပဳတက္ေအာင္
ကြန္ဒံုး သံုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဖဲကစားတက္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတက္ေအာင္
ႏုဴကလီးယားဗံုး လုပ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တက္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆးထိုးတက္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါကို လံုၿခံဳစြာပိတ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔...
ကြ်န္ေတာ္တို႔
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ၿပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ားအသက္နဲ႔။
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္ နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔ အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ၿပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ႀကည့္ဖို႔ အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီၿပတိုက္နဲ႔
တက္ေယာင္ကားမ်က္စိနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔ အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓါတ္ၿပားနဲ႔
နီရုိးဘုရင္ ရဲ႕ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရွဴရွိက္ဖို႔ အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္(၇)ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တိုင္၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေၿဖဖို႔အတြက္
စီကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရုိင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေႀကာင္း၊သူမွားေႀကာင္း
ေၿပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာ စာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လံုးေလတစ္လံုး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔ အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၵာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေၿခာက္ပါးေရာဂါနဲ႔။
ေသဆံုးဖို႔ အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခ်ႌဳင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ)...
သတိရႀကမယ့္သူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္။
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ရွိတယ္
မိုးဇတ္ ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလတ္ ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္
ကိတ္၀င္းဆလတ္ ရွိတယ္
ဖူကူယားမား ရွိတယ္
ယူတူး က ဘိုႏို ရွိတယ္
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွာ
တိရစာၦန္ရုံ ရွိတယ္
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္
ဆန္က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္
စီးေနတဲ့ၿမစ္ေတြ ရွိတယ္
ေပါက္ကြဲမယ့္ မီးေတာင္ ရွိတယ္
ဗိုင္အိုလတ္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္
အႏုၿမဴဓါတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္
သစ္ခြပန္းေရာင္စံု ရွွိတယ္
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္
စားမရတဲ့ သစ္သီးေတြ ရွိတယ္
လကြယ္ည ရွိတယ္
ေက်းပိုင္ကြ်န္ပိုင္စနစ္ ရွိတယ္
ေခြ်းနံ႔ေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔... ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေၿပာလို႔။
ယုန္ေၿမမနင္းသားကို
ဓါးနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ႀကယ္ကို
နကၡတ္ႀကည့္ မွန္ေၿပာင္းနဲ႔ ႀကည့္လို႔။
အပယ္ေလးဘံု ကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ဆင္လို႔။
ပိုတမ္ကင္ သေဘၤာေပၚက အေၿမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ိုင္စုပ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုပ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္ စိမ္လို႔။
ဟို၀ါဒ၊ဒီ၀ါဒ ေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ ေတာ္သလို အကႌ်ခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ
စစ္ေႀကညာလို႔
စစ္ေၿပၿငိမ္းလို႔
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔
လက္ထပ္ႀကလို႔
ကြာရွင္းႀကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကိုဆန္လို႔
တစ္၀က္ကို စားလို႔
တစ္၀က္ကို ေထြးလို႔
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔
မွားတာေတြကို မွန္လို႔
မွန္တာေတြကို မွားလို႔
ေသရမွာ ေႀကာက္လို႔
ေသရမွာ မေႀကာက္လို႔
(၇)
သမိုင္းနိဂုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရား ပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ၿမစ္တစ္ၿမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါၿပန္ မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလံုရင္ တိတၳံဳႀကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ႀကပါ
အားလံုးဟာ လိုင္ဘီဒိုညာဥ္မွာ အေၿခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ က ေႀကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ၿဖစ္တည္မႈ႕ က အႏွစ္သာရထက္ေရွးက်တယ္။
(၈)
သင္...
ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ မလိုပါ
ဥပမာ..
ဒီ ၀ါက်ေတြက အစ မလိုသလိုေပါ့။ ။
သစၥာနီ
(၂၀၀၄ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ဟန္သစ္ မဂၢဇင္းမွ)
္
ငါးဟာ..
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ....
မသိတာကလြဲလို႔ အားလံုးကိုသိခဲ့တယ္။
(၂)
ႀကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖို႔
ဘုရားသခင္ က အစ
တစ္ခါသံုး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔...
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ဘာသာစကားကေန
ဆင္ဖိုနီဓါတ္ၿပားအထိ၊
အင္တာနတ္ ကေန
ထရုိဂ်င္းနစ္ၿမင္းရုပ္အထိ၊
အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ ကေန
ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက၊
စည္သြတ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ၊
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳလ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတုကေန
ေခါင္းၿဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္ အထိ၊
လူကေန
လူပံုတူမ်ိဳးပြားအထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္ တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚကဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
“ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး”
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ၿွမွားကိုတင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့ အခြန္ေဆာင္တက္ေအာင္
ထီးၿဖဴမိုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မ္ီးဖြင့္တက္ေအာင္
တိုက္ပံုအက်ီ ၀တ္တက္ေအာင္
ယဥ္းေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဒါ၀င္ က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
တံတား ေဆာက္တက္ေအာင္
ဥပေဒ ၿပဳတက္ေအာင္
ကြန္ဒံုး သံုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဖဲကစားတက္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတက္ေအာင္
ႏုဴကလီးယားဗံုး လုပ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တက္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆးထိုးတက္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါကို လံုၿခံဳစြာပိတ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔...
ကြ်န္ေတာ္တို႔
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ၿပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ားအသက္နဲ႔။
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္ နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔ အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ၿပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ႀကည့္ဖို႔ အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီၿပတိုက္နဲ႔
တက္ေယာင္ကားမ်က္စိနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔ အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓါတ္ၿပားနဲ႔
နီရုိးဘုရင္ ရဲ႕ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရွဴရွိက္ဖို႔ အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္(၇)ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တိုင္၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေၿဖဖို႔အတြက္
စီကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရုိင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေႀကာင္း၊သူမွားေႀကာင္း
ေၿပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာ စာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လံုးေလတစ္လံုး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔ အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၵာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေၿခာက္ပါးေရာဂါနဲ႔။
ေသဆံုးဖို႔ အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခ်ႌဳင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ)...
သတိရႀကမယ့္သူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္။
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ရွိတယ္
မိုးဇတ္ ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလတ္ ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္
ကိတ္၀င္းဆလတ္ ရွိတယ္
ဖူကူယားမား ရွိတယ္
ယူတူး က ဘိုႏို ရွိတယ္
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွာ
တိရစာၦန္ရုံ ရွိတယ္
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္
ဆန္က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္
စီးေနတဲ့ၿမစ္ေတြ ရွိတယ္
ေပါက္ကြဲမယ့္ မီးေတာင္ ရွိတယ္
ဗိုင္အိုလတ္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္
အႏုၿမဴဓါတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္
သစ္ခြပန္းေရာင္စံု ရွွိတယ္
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္
စားမရတဲ့ သစ္သီးေတြ ရွိတယ္
လကြယ္ည ရွိတယ္
ေက်းပိုင္ကြ်န္ပိုင္စနစ္ ရွိတယ္
ေခြ်းနံ႔ေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔... ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေၿပာလို႔။
ယုန္ေၿမမနင္းသားကို
ဓါးနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ႀကယ္ကို
နကၡတ္ႀကည့္ မွန္ေၿပာင္းနဲ႔ ႀကည့္လို႔။
အပယ္ေလးဘံု ကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ဆင္လို႔။
ပိုတမ္ကင္ သေဘၤာေပၚက အေၿမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ိုင္စုပ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုပ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္ စိမ္လို႔။
ဟို၀ါဒ၊ဒီ၀ါဒ ေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ ေတာ္သလို အကႌ်ခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ
စစ္ေႀကညာလို႔
စစ္ေၿပၿငိမ္းလို႔
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔
လက္ထပ္ႀကလို႔
ကြာရွင္းႀကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကိုဆန္လို႔
တစ္၀က္ကို စားလို႔
တစ္၀က္ကို ေထြးလို႔
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔
မွားတာေတြကို မွန္လို႔
မွန္တာေတြကို မွားလို႔
ေသရမွာ ေႀကာက္လို႔
ေသရမွာ မေႀကာက္လို႔
(၇)
သမိုင္းနိဂုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရား ပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ၿမစ္တစ္ၿမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါၿပန္ မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလံုရင္ တိတၳံဳႀကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ႀကပါ
အားလံုးဟာ လိုင္ဘီဒိုညာဥ္မွာ အေၿခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ က ေႀကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ၿဖစ္တည္မႈ႕ က အႏွစ္သာရထက္ေရွးက်တယ္။
(၈)
သင္...
ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ မလိုပါ
ဥပမာ..
ဒီ ၀ါက်ေတြက အစ မလိုသလိုေပါ့။ ။
သစၥာနီ
(၂၀၀၄ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ဟန္သစ္ မဂၢဇင္းမွ)
္
Subscribe to:
Posts (Atom)