Friday, October 7, 2011

စုတ္ျပတ္သတ္ေနေသာ စိတ္ကူးမ်ား

မေန႔က အိပ္တာ အိပ္မက္မက္တယ္
ညက ထမင္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားသြားတယ္
ငါ ကိုယ္ငါ သိတာ ေတြကို၊မသိတာေတြကို
စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘ၀ ဟာ အရက္ခြက္ တစ္ခြက္ ေလာက္ေတာင္
ေသာက္လို႔ မေကာင္းဘူး။
ခင္ဗ်ား သိမွာပါ
ေန႔နဲ႔ ည သာ မေျပာင္းလဲရင္
ေနာက္တစ္ရက္၊ေနာက္တစ္လ၊ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ေနာက္ဘ၀၊ေနာင္ သံသရာ ဆိုတာ
ျဖစ္လာခ်င္မွ ျဖစ္လာမွာ...
ဆံုးပါးျခင္း ဟာ အေရးေပၚကားတစ္စီးနဲ႔ ေရာက္လာၿပီး....
သံေ၀ဂ ယပ္ေတာင္ေတြ ကမ္းလွမ္းေနတယ္။
ဟူး.....
သက္ျပင္းခ်သံက ေတာ္ေတာ္ ရွည္တယ္။
ရွည္မွာေပါ့..
ငါ ကိုယ္တိုင္က လည္း..
အတၱ ဆိုတဲ့ ဥခြံ ထဲက ေပါက္ဖြားလာတာကိုး..
မနက္ျဖန္ ဆိုတာ ဒီေန႔ ကျဖစ္လာတာေနာ္
အတိတ္ဆိုတာ ျပန္ၾကည့္ရင္...
ၾကည္ႏူးစရာ၊လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာ၊၀မ္းနည္းဖြယ္ရာေတြ က
မိုးဦးက် မိႈေတြလိုပဲ ေတာ္ေတာ္ ေပါတာေနာ္။
ေတာ္ၿပီဗ်ာ
ခင္ဗ်ားတို႔ သိခ်င္သိ၊မသိခ်င္ေနဗ်ာ
ႀတိဂံလို ရာသီဥတုေတြက ေတာ့
လည္ပတ္ေနမွာပဲ။

Thursday, January 13, 2011

တခါတရံ....

တခါတရံ ငါ့အနားတြင္ လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ရွိ၏
တခါတရံ ပတ္၀န္းက်င္က အသံေတြ ငါႀကားရ၏
တခါတရံ အိပ္မက္ေတြ အလိုက္ေပး၀ယ္၏
တခါတရံ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ သံေခ်းမတက္ေအာင္ လုပ္၏
တခါတရံ ဘ၀ ကို ဘာမွန္းမသိေအာင္ နားလည္၏
တခါတရံ လူသည္ ေမ်ာက္က ဆင္းသက္လာသည္ကို လက္ခံ၏
တခါတရံ နားလည္ၿခင္းကို နားမလည္ေအာင္ ေနတက္၏
တခါတရံ အက်ၤီကို မီးပူမတိုက္ပဲ ၀တ္၏
တခါတရံ လူေတြကို မၿပံဳးခ်င္လဲ ၿပဳံးၿပတက္ေအာင္ ေနတက္၏
တခါတရံ စိတ္ကူးယဥ္ တက္၍ လက္ေတြ႔မလုပ္တက္
တခါတရံ ဟန္ေဆာင္ ေနသည္ကို မဟန္ေဆာင္သည့္ ပံုစံ ေနတက္၏
တခါတရံ အခ်စ္ကို ၀ိုင္တစ္ခြက္လို ေသာက္တက္၏
တခါတရံ မတည္ၿမဲၿခင္းကို တည္ၿမဲသည္ဟု ထင္မိ၏
တခါတရံ မလုပ္တက္သည္ ကို လုပ္တက္ဟန္ေဆာင္၏
တခါတရံ ေၿပာခ်င္တာေတြကို မေၿပာခ်င္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းတက္၏
တခါတရံ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း မုန္းမိ၏
တခါတရံ အႏုပညာကို ႏွလံုးသားထိ စီး၀င္ေအာင္ ခံစားတက္၏
အဲဒီလို...
တခါတရံေတြ၊တခါတရံေတြ မ်ားရင္းမ်ားရင္းနဲ႔ပဲ...
ဘ၀ေတြက အိုမင္းရင့္ေရာ္လို႔....။ ။

Wednesday, November 17, 2010

လြင့္ေမ်ာေနေသာ တိမ္တုိက္မ်ား(သို႔)မသိကိန္းတစ္ခု၏၀တၱဳ(၂)

သူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနစဥ္မွာပဲ ေကာင္းကင္ရွိ ေန က ေတာ္ေတာ္ပူေလာင္ေနၿပီ။ပူေလာင္ မႈ႔က လူရဲ႕အေပၚယံလြာ အေရၿပားတြင္မက အတြင္းစိတ္ေတြပါ ေလာင္ကြ်မ္းေနတယ္။သူ သြားေနေသာ ေနရာသည္ ဘယ္လိုေနရာလဲ၊ပူေလာင္မႈ႕ေတြ ေ၀းကြာေနေသာ ေနရာလား၊မီးမ်ား နဲ႔ ကင္းေ၀းရာေနရာလား၊ေလာကႀကီးနဲ႔ ေ၀းရာသို႔လား၊ေတာနက္ႀကီးတစ္ခုလား၊သူ ကိုယ္တိုင္လဲ မသိႏိုင္ပါဘူး၊ဌက္ေတြ ေကာင္းကင္တြင္ ပ်ံသန္းေနသည္၊သူ႔ ဘ၀ ကလဲ ထုိဌက္ေတြလို ၿဖစ္ခ်င္သည္၊ေလဟုန္ စီးရင္း ေကာင္းကင္ ယံတြင္ ပ်ံသန္းဖို႔ေပါ့၊တိမ္တိုက္ေတြ လြင့္ေမ်ာေနသည္၊ေလႏွင္ရာကို ပဲေပါ့၊ထို တိမ္တိုက္ေတြထဲတြင္ ေရခိုးေရေငြ႔မ်ားပါသည္၊ေရခိုးေရေငြ႔မွ မိုးတိမ္တုိက္ေတြ အၿဖစ္ မိုးမ်ားရြာသြန္းသည္။သူ သည္ တိမ္တိုက္ေတြကို စိတ္၀င္စားသည္၊သဘာ၀တရားကို ႏွစ္သက္သည္၊တိမ္တုိက္ေတြလို ဘ၀ကို လြင့္ေမ်ာေနသည္။သူ႔တြင္ ရွိေသာ စိတ္ကူးမွာ တိမ္တုိက္ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ေနရန္ၿဖစ္သည္။သူ႔ ေအးေအးလူလူပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနသည္။သူ႔တြင္ ခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လံုးမရွိ၊ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ၊စိတ္ကူးေတြ၊အနာဂတ္ေတြ ေခါက္သိမ္းရန္ေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးသာရွိသည္။သူ႔တြင္ Computer Laptop တစ္လံုးမရွိ၊တစ္ခုခုကို လုပ္သင့္၊မလုပ္သင့္ စဥ္းစားတက္ေသာ ဦးေႏွာက္၊အမွား၊အမွန္ သိတက္ေတာ့ စဥ္းစား ဥာဏ္ေတာ့ ရွိသည္။သူ႔တြင္ နားေထာင္စရာ MP3,MP4,MP5 မရွိ၊ဂီတ၊သံစဥ္ကို ခံစားတက္ေသာ ႏွလံုးသားႏွင့္ နား ေတာ့ရွိသည္။သူ႔တြင္ ႀကည့္စရာ တီဗြီ မရွိ၊သဘာ၀တရားကို ႀကည့္တက္ေသာ၊အႏုပညာကို ခံစားတက္ေသာ မ်က္စိေတာ့ရွိသည္။သူ႔တြင္ ကားတစ္စီးမရွိ၊ဖုန္းတစ္လံုးမရွိ၊ကိုယ့္ ဘ၀ကို ကိုယ္ ထုဆစ္တက္ေသာ ေၿခနွင့္ လက္ေတာ့ ရွိသည္။သူ႔တြင္ မရွိေသာ အရာမ်ား မွာ မ်ားၿပားသည္ဟု သူထင္သည္။ဘာပဲေၿပာေၿပာပါမရွိတာကိုေတြ ကို သူမသိၿခင္းသည္ သူ႔အတြက္ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္ေသာ ေရာင့္ရဲမႈ႕တစ္ခုပင္။သူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရာက္လာေသာ ေနရာသည္ ဘူတာတစ္ခု ၿဖစ္သည္။ဘူတာတြင္ ေစ်းသည္မ်ား ေအာ္ဟစ္စြာ ေစ်းေရာင္းေနႀကသည္။ကူလီ ထမ္းေသာ လူေတြက ကူလီထမ္းေနသည္။ေ႔ရွနားက ထုိင္ခံုတြင္ လူ၀ႀကီးတစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ကေလးတစ္သိုက္ ဆူညံေနႀကသည္။မႀကာမီ ရထားတစ္စင္းဘူတာသို႔ ေရာက္ရွိႀကသည္။ခရီးသည္မ်ား ဆင္းလာႀကသည္။တက္သူမ်ား တက္သြားႀကသည္။သူလဲ အပါအ၀င္ေပါ့။ဘ၀ဆို တာ ရထားတစ္စင္းလိုပါပဲ၊သံသရာ ခရီးတြင္ ေမာင္းႏွင္ရင္း က်န္ခဲ့တဲ့ သူက်န္ခဲ့ တက္သြားတက္သူ တက္သြား၊မရပ္မနား ခရီးဆက္ေနသည္။ေလာက အေႀကာင္း၊ဘ၀ အေႀကာင္း စဥ္းစားရင္း ရထားေပၚတြင္ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။အေ၀းက မိုးေကာင္းကင္ထဲတြင္ တိမ္တိုက္မ်ား လြင့္ေမ်ာေနသည္။ထို တိမ္တိုက္ေတြထဲ သူ နစ္ေမ်ာေနရင္း မဆံုးေသးေသာ အိပ္မက္မ်ားမက္ေနပါေတာ့သည္။

Thursday, October 21, 2010

ဤ ကဗ်ာ ၏ ေခါင္းစဥ္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ၿဖစ္သည္။

တကယ္ပါ...
ေမွာ္ဆရာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လို႔ကေတာ့..
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ
အသက္သြင္းလို႔ ရရင္ သြင္းလိုက္ခ်င္တယ္။
ဘာလိုလိုနဲ႔..
ခ်စ္ၿခင္းတရား ကို
အေရာင္ ဆိုးခဲ့တာလည္းႀကာေပါ့။
အတၱေတြ၊မာန ေတြ စားသံုးေနရေတာ့..
ဘ၀ က အစင္းရာေတြ နဲ႔ “ဓါတ္ၿပား တစ္ခ်ပ္” လို
အသံကုန္ ဟစ္ေႀကြးေနတယ္။
သားရဲေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဒီ ေတာနက္ထဲမွာ...
အ၀ိဇၨာ တရား ေတြ ေလာင္ကြ်မ္းေနတယ္။
ေဟ့...အသက္ေတြႀကီးလာၿပီ
ရထားေပၚက မဆင္းေသးဘူးလား?၊
ဟိုမွာ..ေသၿခင္းတရား ဆိုတဲ့ လက္မွတ္စစ္က
ေ႕ရွက ဘူတာမွာ ေစာင့္ေနတယ္။
မင္းတို႔ ငါ ရူးေနတယ္လို႔ ပဲေၿပာမလား?
ဒါမွမဟုတ္..
မင္းတို႔ပဲ ရူးေနတာလား?
အင္း..အကုန္လံုးေတာ့ ရူးေနတာပဲ (ယဥ္ယဥ္ေလးပဲေပါ့)
“ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ အလွ” ကို စိတ္ကူး ပန္းခ်ီ ဆြဲေနတဲ့...
“ငါ” ဆို တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြမ္းေတးေတြကို
မင္း ဘာလို႔ နားမေထာင္ခ်င္တာလဲ ခ်စ္သူ...
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ၿပဒါး မွန္ တစ္ခ်ပ္ ကို
မင္း ဘာလို႔ မႀကည့္ခ်င္ရတာလဲ..။
ကဲ.. မိုးခ်ဳပ္ၿပီ
ငါ အိပ္ေတာ့ မယ္
ေက်းဇူးၿပဳ၍ လာမႏႈိးပါႏွင့္။ ။

Sunday, October 10, 2010

မသိကိန္းတစ္ခု၏၀တၳဳ

အရင္ညေတြလိုပါပဲ ေကာင္းကင္တြင္ ႀကယ္ကေလးမ်ား ထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ရွိသည္။ေတာက္ပေနေသာ ႀကယ္မ်ားသည္ အခ်ိဳ႕ကေႀကြက်ကုန္၏၊အခိ်ဳ႕က မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ႏွင့္ လင္းလက္ေနသည္။
ခါတိုင္းလိုပဲ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ား ကေတာ့ ေၿခာက္ေသြ႔ၿခင္း၊ၿငီးေငြ႔ၿခင္းမ်ားနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါလာသည္။ကမၻာေၿမ အၿပင္ဘက္ စႀကာ၀႒ာ တြင္ ဥကၠပ်ံ အခ်ိဳ႕ေလထဲတြင္ အခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္ၿခင္းၿဖင့္ အလင္းၿဖစ္ေပၚသည္။ဤၿဖစ္စဥ္ကို အခ်ိဳ႕က ႀကယ္ေႀကြသည္ဟုေၿပာသည္။ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ သူ႔ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ားကေတာ့ အရင္လိုပဲေပါ့။အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ဟု ဆိုေသာ္လည္း အိမ္ဆိုသည္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ အိမ္လား၊မိသားစုႏွင့္ေနေသာ အိမ္လား၊ဒါမွမဟုတ္ ဌားေနေသာ အိမ္လား၊အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေလသည္။သူ႔ အတြက္ကေတာ့ ေနဖို႔၊ေက်ာခင္းဖို႔ ရွိရင္“အိမ္”ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ အတြက္ အဓိပၸါယ္ၿပည္စံုသည္။
သူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚတြင္ လက္က်န္ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ ၿပန္႔က်ဲေနသည္။ထို ၿပန္႔က်ဲေနေသာအိပ္မက္ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ၿပီး ေခါင္းအုန္းေအာက္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္သည္။အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ မွ ဆက္လက္မက္မည္ ဆိုေတာ့ သေဘာၿဖစ္သည္၊
သူ႔တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးရွိသည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္အေရာင္ေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ၊တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ လိုက္ၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းတက္သည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ သံုးမရေသာ အနာဂတ္ပါ၀င္သည္။သံေခ်းတက္ေနေသာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြပါသည္၊ေဖာက္ေသာက္ ၿပီးေသာ ဘီယာဘူးခြံလို ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ ပါ၀င္သည္။ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္အေဟာင္း၊ေဘာ့ပင္ စသည္တို႔လည္းပါ၀င္သည္။
အခ်ိန္မွာ ညနက္ သန္းေခါင္ကို ေရာက္ေတာ့မည္။သူလဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီး ေဆးလိပ္တို ကို မီးညွိ လိုက္သည္
လူဘ၀ ဟာ ေဆးလိပ္ လိုပဲ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ေသာက္ၿပီး ကုန္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ၿပာပဲ ၿဖစ္သြားရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလေၿပ ေလးက ေၿဖးညွင္းစြာ တိုက္ခက္ေနသည္။တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညအေမွာင္တြင္ သဘာ၀တရားကလွပေနသည္။ထို လွပေနေသာ သဘာ၀တရားက သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေသာ ပူပန္မႈ႔၊အမည္မသိ ေသာက ေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနသည္ ဟု သူခံစားရသည္။
မႀကာမီ လူတို႔၏ အိပ္စက္ခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိလာသည္။သူ လဲ အိပ္ရာေပၚလွဲၿပီး ေနာက္ မႀကာမိ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ေခါင္းအုန္း ေအာက္တြင္ ရွိေသာ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။သူ လဲ ထို အိပ္မက္ေတြကို ေၿပးေတြ႕ လိုက္သည္။
အိပ္ေပ်ာ္ သြားေသာ အခါ သူ မက္ေသာ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာမ်ား၊သူ ၿဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵမ်ား၊တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာမ်ား၊စသည့္ မ်ားလွေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ၿမင္မက္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ရွိ ႀကယ္ကေလးမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ လင္းလက္ေနသည္။
မနက္မိုးလင္းေသာ အခါ သူ အိပ္ရာမွာထလာသည္။အရင္လိုပဲ ဘ၀မွာ အသက္ဆက္ရွင္ရင္း ၿငီးေငြ႕မႈ႔ေတြ ကို အေရာင္ဆိုးေနရသည္။သူ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ၿပီး ခါတိုင္း သြားေနႀက ေနရာကို ပဲ ဆက္သြားလိုက္သည္။
သူ႔ အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္း၊ေက်နပ္ၿခင္းေတြကေတာ့ ေသတၱာထဲပဲ သိမ္းထားခဲ့သည္။ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုေတာ့ သူ မစဥ္စားခ်င္ေတာ့။“ခဏေလးေတြး၊ခဏေလးေငး၊ခဏေလးေဆြး၊ခဏေလးပဲ” ဟု ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ သူ လမ္းဆက္ေလ်ာက္ေနသည္။သူ လမ္းေလ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေန သည္ အေ႔ရွ အရပ္မွ ထြက္၍ ပူေလာင္စၿပဳလာၿပီ။

Saturday, October 2, 2010

ပိုလ်ံေနေသာ ၀ါက်မ်ား (သစၥာနီ)

(၁)
ငါးဟာ..
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ....
မသိတာကလြဲလို႔ အားလံုးကိုသိခဲ့တယ္။
(၂)
ႀကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖို႔
ဘုရားသခင္ က အစ
တစ္ခါသံုး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔...
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ဘာသာစကားကေန
ဆင္ဖိုနီဓါတ္ၿပားအထိ၊
အင္တာနတ္ ကေန
ထရုိဂ်င္းနစ္ၿမင္းရုပ္အထိ၊
အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ ကေန
ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက၊
စည္သြတ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ၊
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳလ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတုကေန
ေခါင္းၿဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္ အထိ၊
လူကေန
လူပံုတူမ်ိဳးပြားအထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္ တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚကဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
“ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး”
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ၿွမွားကိုတင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့ အခြန္ေဆာင္တက္ေအာင္
ထီးၿဖဴမိုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မ္ီးဖြင့္တက္ေအာင္
တိုက္ပံုအက်ီ ၀တ္တက္ေအာင္
ယဥ္းေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဒါ၀င္ က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
တံတား ေဆာက္တက္ေအာင္
ဥပေဒ ၿပဳတက္ေအာင္
ကြန္ဒံုး သံုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဖဲကစားတက္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတက္ေအာင္
ႏုဴကလီးယားဗံုး လုပ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တက္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆးထိုးတက္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါကို လံုၿခံဳစြာပိတ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔...
ကြ်န္ေတာ္တို႔
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ၿပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ားအသက္နဲ႔။
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္ နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔ အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ၿပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ႀကည့္ဖို႔ အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီၿပတိုက္နဲ႔
တက္ေယာင္ကားမ်က္စိနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔ အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓါတ္ၿပားနဲ႔
နီရုိးဘုရင္ ရဲ႕ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရွဴရွိက္ဖို႔ အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္(၇)ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တိုင္၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေၿဖဖို႔အတြက္
စီကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရုိင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေႀကာင္း၊သူမွားေႀကာင္း
ေၿပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာ စာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လံုးေလတစ္လံုး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔ အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၵာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေၿခာက္ပါးေရာဂါနဲ႔။
ေသဆံုးဖို႔ အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခ်ႌဳင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ)...
သတိရႀကမယ့္သူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္။
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ရွိတယ္
မိုးဇတ္ ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလတ္ ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္
ကိတ္၀င္းဆလတ္ ရွိတယ္
ဖူကူယားမား ရွိတယ္
ယူတူး က ဘိုႏို ရွိတယ္
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွာ
တိရစာၦန္ရုံ ရွိတယ္
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္
ဆန္က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္
စီးေနတဲ့ၿမစ္ေတြ ရွိတယ္
ေပါက္ကြဲမယ့္ မီးေတာင္ ရွိတယ္
ဗိုင္အိုလတ္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္
အႏုၿမဴဓါတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္
သစ္ခြပန္းေရာင္စံု ရွွိတယ္
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္
စားမရတဲ့ သစ္သီးေတြ ရွိတယ္
လကြယ္ည ရွိတယ္
ေက်းပိုင္ကြ်န္ပိုင္စနစ္ ရွိတယ္
ေခြ်းနံ႔ေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔... ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေၿပာလို႔။
ယုန္ေၿမမနင္းသားကို
ဓါးနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ႀကယ္ကို
နကၡတ္ႀကည့္ မွန္ေၿပာင္းနဲ႔ ႀကည့္လို႔။
အပယ္ေလးဘံု ကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ဆင္လို႔။
ပိုတမ္ကင္ သေဘၤာေပၚက အေၿမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ိုင္စုပ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုပ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္ စိမ္လို႔။
ဟို၀ါဒ၊ဒီ၀ါဒ ေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ ေတာ္သလို အကႌ်ခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ
စစ္ေႀကညာလို႔
စစ္ေၿပၿငိမ္းလို႔
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔
လက္ထပ္ႀကလို႔
ကြာရွင္းႀကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကိုဆန္လို႔
တစ္၀က္ကို စားလို႔
တစ္၀က္ကို ေထြးလို႔
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔
မွားတာေတြကို မွန္လို႔
မွန္တာေတြကို မွားလို႔
ေသရမွာ ေႀကာက္လို႔
ေသရမွာ မေႀကာက္လို႔
(၇)
သမိုင္းနိဂုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရား ပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ၿမစ္တစ္ၿမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါၿပန္ မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလံုရင္ တိတၳံဳႀကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ႀကပါ
အားလံုးဟာ လိုင္ဘီဒိုညာဥ္မွာ အေၿခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ က ေႀကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ၿဖစ္တည္မႈ႕ က အႏွစ္သာရထက္ေရွးက်တယ္။
(၈)
သင္...
ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ မလိုပါ
ဥပမာ..
ဒီ ၀ါက်ေတြက အစ မလိုသလိုေပါ့။ ။
သစၥာနီ
(၂၀၀၄ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ဟန္သစ္ မဂၢဇင္းမွ)





္

Thursday, September 30, 2010

အိပ္မက္မ်ား

့ လူတိုင္းတြင္ အိပ္မက္ဆိုတာရွိသည္၊လူသားတိုင္းလည္းအိပ္မက္ မက္ဖူးႀကေပလိမ့္မည္၊အိပ္မက္ မက္ၿခင္းသည္ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေႀကာင့္ မက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ေသြး ေလ ေခ်ာက္ခ်ား၍မက္ၿခင္း။အခ်ိဳ႕က ဘုရားတရား ႀကည္ညိဳ၊ ယံုႀကည္ေသာေႀကာင့္ နတ္မ်ားကေပး၍မက္ၿခင္း၊စိတ္စြဲလမ္း၍ အိပ္မက္ မက္ၿခင္းဟူ၍အမ်ိဳးမိ်ဳး ရွိေလသည္။အိပ္မက္ မက္ၿခင္းသည္ အမ်ားအားၿဖင့္ စိတ္စြဲလမ္း၍ မက္ၿခင္းကမ်ားေလသည္။အခ်ိဳ႕ ကလည္း ေသြး ေလ ေခ်ာက္ၿခား၍ အိပ္မက္ဆိုးမ်ားလည္း မက္တက္သည္။ထို အိပ္မက္ဆိုးမ်ား သည္ အၿပင္ေလာကတြင္ ၿဖစ္ခ်င္မွလည္း ၿဖစ္တက္သည္၊ကိုယ္က်င့္ တရားေကာင္းမြန္ေသာ သူမ်ားကေတာ့ အိပ္မက္ေကာင္းမ်ား မက္တက္သည္။စိတ္စြဲလမ္း၍ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ား သည္ တစ္ခါတစ္ရံ အၿပင္ေလာက ၌ ၿဖစ္တက္သည္။သို႔ေသာ္ အိပ္မက္ အမ်ားစုသည္ မက္ၿပီးလွ်င္ ေမ့ေပ်ာက္သြားႀကသည္က မ်ားသည္။ထို႔ေႀကာင့္ အိပ္မက္မ်ား ကို ယံုႀကည္ အေလးအနက္ထားလို႔လည္း မရေခ်။
က်ေနာ္သည္ အိပ္မက္မ်ား ကို စိတ္၀င္စားသည္၊ႏွစ္လည္း ႏွစ္သက္သည္။ ည အခ်ိန္ အိပ္စက္ေသာ အခါ... ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ၿဖစ္ေစ၊ဆိုးေသာ အိပ္မက္ ၿဖစ္ေစ မက္ခ်င္သည္။အဘယ္ေႀကာင့္ ဆိုသည္ကို က်ေနာ့္ ခံယူခ်က္ အရ ေၿပာရလွ်င္ ေလာကတြင္ ေနထိုင္ေသာ ကာမ ဘံုသား လူသားတို႔ သည္ မိမိတို႔ တစ္ေန႔တာ တြင္ ကာမဂုဏ္အာရုံေတြ ႀကား ႏွစ္ေမ်ာရင္း ဘ၀ ကို ကုန္ဆံုးႀကရသည္၊ ညအခါ အိပ္စက္ေသာ အခါ မွ အိပ္မက္ မက္၍ စိတ္ကူး သမွ်ကို အိပ္မက္ထဲ၌ စိတ္ကူးယဥ္ႏုိင္သည္။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္မ်ားသည္ ဘ၀၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အၿဖစ္ ပါ၀င္ေနသည္ဟု က်ေနာ္ ယံုႀကည္သည္။ကိုယ္ယံုႀကည္ေသာ စိတ္ကူး ဟု လည္း ေၿပာ ၍ရႏိုင္သည္။
အိပ္မက္ တြင္ မိုးတြင္း အိပ္မက္ “ေခ်ာက္အိပ္မက္”၊“ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္” ဟူ၍ ရွိသည္။မိုးတြင္း ကာလတြင္ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အမ်ားအားၿဖင့္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္မ်ား ၿဖစ္ေသာေႀကာင့္ ေခ်ာက္အိပ္မက္မ်ား ဟု ေခၚဆိုၿခင္းၿဖစ္သည္။ေဆာင္းရာသီ တြင္မက္ေလ့ ရွိေသာ အိပ္မက္ မ်ားကေတာ့ ကေယာက္ ကယက္ဆို သလို ေရာက္တက္ရာရာ မက္တက္သည္။အိပ္မက္ အမ်ားစု သည္ ဤ အိပ္မက္မ်ိဳးသာၿဖစ္သည္။မိုးတြင္း ေခ်ာက္အိပ္မက္မ်ား သည္ (Nightmare)အိပ္မက္ဆိုးနဲ႔ လည္းတူေပသည္၊မိမိ အိပ္မက္ မက္ ေနစဥ္ အတြင္း အၿပင္မွာ ၿဖစ္ေနသလို ခံစားရ၍ စိတ္ေခ်ာက္ၿခားကာ လန္႔ႏိုးတက္ႀကသည္။တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မက္ ထဲတြင္ ေခ်ာက္ထဲက်သြား၍ အိပ္ေနရင္းပင္ တုန္လႈပ္ရသည္။လန္႔ႏိုးေတာ့မွ အိပ္မက္ ဟု သိရသည္။
အထူးသၿဖင့္ အိပ္မက္ မ်ားသည္ ထူးဆန္းအံႀသဖြယ္လည္းေကာင္းလွသည္၊အဓိပၸါယ္ဖြင့္ ဆိုရေသာ္ အိပ္မက္ ဆိုသည္ မွာ အိပ္ေနစဥ္ အတြင္း စိတ္၏ေခၚေဆာင္ရာ လိုက္ကာ အၿပင္ ဘက္ ဘ၀ မွ ေတြ႕ခဲ့၊သိခဲ့၊ႀကံဳ႕ခဲ့ တာမ်ားကိုၿမင္မက္သည္။ႀကည္ႏူးဖြယ္၊ေႀကကြဲဖြယ္၊လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာေတြကို မိမိ တို႔၏ မေနာ စိတ္မွ ၿဖစ္ခ်င္ေနေသာ ေစတသိတ္ကို ၿဖည့္ဆည္းေပးေသာ အၿဖည့္ခံၿဖစ္သည္။
အိပ္မက္အေႀကာင္း သိသမွ် ဆိုရလွ်င္ ပထမဦးစြာ အိပ္မက္ မက္ၿခင္းကို လူ၏ ဦးေႏွာက္ ရွိ ဘယ္ဘက္အၿခမ္း မွ အာရုံေႀကာမ်ားမွ လုပ္ေဆာင္သည္။စာဖတ္ၿခင္းကို ေတာ့ ဦးေႏွာက္၏ ညာဘက္ အာရုံေႀကာ မ်ားမွ လုပ္ဆာင္သည္။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္ မက္သည့္ အခါ အိပ္မက္ ထဲတြင္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနသည္ဟုေတာ့ မမက္ ဖူးေခ်၊(ဖတ္ဖူး သူမ်ားကေတာ့ ေစာဒက တက္ႏိုင္ပါသည္)။တဖန္ အိပ္မက္ ထဲတြင္ (Black In White) အေရာင္ မ်ားသာ ေတြ႕ရသည္။Colour အေရာင္မ်ားကို ေတာ့ ခြဲခြဲၿခားၿခားမသိႏုိင္ေပ၊စိတ္ ၏ ေစရာအေရာင္ မ်ားၿဖစ္ေသာေႀကာင့္ ႏိုးထလာေသာ အခါတြင္လည္း သိပ္မမွတ္မိေတာ့ေပ။
အိပ္မက္ကို အခ်ိန္ ကာလအားၿဖင့္လည္း (၃) မ်ိဳးခြဲၿခားႏိုင္သည္။ညဥ့္ဦးယံ၊သန္းေခါင္ယံ၊မိုးေသာက္ယံ ဟူ၍ ၿဖစ္သည္၊ညဥ့္ဦးယံ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ မ်ားေသာအားၿဖင့္မက္ၿပီးေမ့ေပ်ာက္သည္က မ်ားသည္၊ၿပန္စဥ္းစား၍ လည္းမရႏိုင္ေပ၊သန္းေခါင္ယံမက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အိပ္မက္ဆိုးမ်ား ၿဖစ္တက္သည္။အိပ္မက္ဆိုးမ်ားသည္ စိတ္ကိုေခ်ာက္လွန္႔ ၍ လန္႔ႏိုးသည္ကမ်ားသည္။ထိုထဲတြင္ မိုးေသာက္ယံမက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အၿခားအခ်ိန္မ်ားထက္ ထူးၿခားသည္၊ထို အခ်ိန္မက္ေသာ အိပ္မက္မွာ မိုးလင္းခါနီး မက္ေသာေႀကာင့္ ၿပန္စဥ္းစား၍ ရႏိုင္သည္၊မိမိ မက္ေသာ အေႀကာင္းအရာ မ်ား၊စိတ္စြဲလမ္းခဲ့ေသာ အရာမ်ားကို တစ္ခါတစ္ရံ ေမ့ေပ်ာက္ ၍ မရႏိုင္ေပ၊မသိစိတ္၌ ကိန္းေအာင္းေနတက္သည္။
မ်က္စိမၿမင္ေသာသူမ်ားလည္း အိပ္မက္ မက္ႀကသည္။ေမြးရာ ပါ မ်က္စိ မၿမင္ေသာ သူမ်ား အိပ္မက္ မက္သည္ဟုေတာ့ မႀကားဖူးေခ်၊ငယ္ငယ္ က ၿမင္ၿပီး အသက္ႀကီးမွ မ်က္စိကြယ္သြားေသာ သူမ်ားကေတာ့ အိပ္မက္မက္ ႀကသည္။သို႔ေသာ္ သူတို႔ မက္သည့္ အိပ္မက္မွာ အၿမင္ အာရုံ ၿဖင့္ေတာ့ မဟုတ္ေပ၊အႀကား၊အေတြ႕၊အထိ မ်ားသာၿဖစ္သည္။
သိပၸံပညာ တုိးတက္ေသာ ကမၻာႀကီးတြင္ အိပ္မက္ေတြ အေႀကာင္းေတာ့ မည္သူမွ် တိတိက်က် မေလ့လာ၊မစူးစမ္းႏိုင္ေပ။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္အေႀကာင္း အဆံုးသတ္ရေသာ္ ေလာကတြင္ သတၱ၀ါတို႔၏ သံသရာသည္ ရွည္လ်ား လွသည္ ၿဖစ္သည္ရာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အတိတ္ဘ၀က အၿဖစ္အပ်က္မ်ား၊ပစၥပၸန္ ဘ၀ ႏွင့္ အနာဂတ္ဘ၀မ်ား လူ႕ဘ၀ ၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ဟု ပဲ ဆိုရေတာ့မည္။