Wednesday, November 17, 2010

လြင့္ေမ်ာေနေသာ တိမ္တုိက္မ်ား(သို႔)မသိကိန္းတစ္ခု၏၀တၱဳ(၂)

သူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနစဥ္မွာပဲ ေကာင္းကင္ရွိ ေန က ေတာ္ေတာ္ပူေလာင္ေနၿပီ။ပူေလာင္ မႈ႔က လူရဲ႕အေပၚယံလြာ အေရၿပားတြင္မက အတြင္းစိတ္ေတြပါ ေလာင္ကြ်မ္းေနတယ္။သူ သြားေနေသာ ေနရာသည္ ဘယ္လိုေနရာလဲ၊ပူေလာင္မႈ႕ေတြ ေ၀းကြာေနေသာ ေနရာလား၊မီးမ်ား နဲ႔ ကင္းေ၀းရာေနရာလား၊ေလာကႀကီးနဲ႔ ေ၀းရာသို႔လား၊ေတာနက္ႀကီးတစ္ခုလား၊သူ ကိုယ္တိုင္လဲ မသိႏိုင္ပါဘူး၊ဌက္ေတြ ေကာင္းကင္တြင္ ပ်ံသန္းေနသည္၊သူ႔ ဘ၀ ကလဲ ထုိဌက္ေတြလို ၿဖစ္ခ်င္သည္၊ေလဟုန္ စီးရင္း ေကာင္းကင္ ယံတြင္ ပ်ံသန္းဖို႔ေပါ့၊တိမ္တိုက္ေတြ လြင့္ေမ်ာေနသည္၊ေလႏွင္ရာကို ပဲေပါ့၊ထို တိမ္တိုက္ေတြထဲတြင္ ေရခိုးေရေငြ႔မ်ားပါသည္၊ေရခိုးေရေငြ႔မွ မိုးတိမ္တုိက္ေတြ အၿဖစ္ မိုးမ်ားရြာသြန္းသည္။သူ သည္ တိမ္တိုက္ေတြကို စိတ္၀င္စားသည္၊သဘာ၀တရားကို ႏွစ္သက္သည္၊တိမ္တုိက္ေတြလို ဘ၀ကို လြင့္ေမ်ာေနသည္။သူ႔တြင္ ရွိေသာ စိတ္ကူးမွာ တိမ္တုိက္ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ေနရန္ၿဖစ္သည္။သူ႔ ေအးေအးလူလူပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနသည္။သူ႔တြင္ ခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လံုးမရွိ၊ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ၊စိတ္ကူးေတြ၊အနာဂတ္ေတြ ေခါက္သိမ္းရန္ေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးသာရွိသည္။သူ႔တြင္ Computer Laptop တစ္လံုးမရွိ၊တစ္ခုခုကို လုပ္သင့္၊မလုပ္သင့္ စဥ္းစားတက္ေသာ ဦးေႏွာက္၊အမွား၊အမွန္ သိတက္ေတာ့ စဥ္းစား ဥာဏ္ေတာ့ ရွိသည္။သူ႔တြင္ နားေထာင္စရာ MP3,MP4,MP5 မရွိ၊ဂီတ၊သံစဥ္ကို ခံစားတက္ေသာ ႏွလံုးသားႏွင့္ နား ေတာ့ရွိသည္။သူ႔တြင္ ႀကည့္စရာ တီဗြီ မရွိ၊သဘာ၀တရားကို ႀကည့္တက္ေသာ၊အႏုပညာကို ခံစားတက္ေသာ မ်က္စိေတာ့ရွိသည္။သူ႔တြင္ ကားတစ္စီးမရွိ၊ဖုန္းတစ္လံုးမရွိ၊ကိုယ့္ ဘ၀ကို ကိုယ္ ထုဆစ္တက္ေသာ ေၿခနွင့္ လက္ေတာ့ ရွိသည္။သူ႔တြင္ မရွိေသာ အရာမ်ား မွာ မ်ားၿပားသည္ဟု သူထင္သည္။ဘာပဲေၿပာေၿပာပါမရွိတာကိုေတြ ကို သူမသိၿခင္းသည္ သူ႔အတြက္ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္ေသာ ေရာင့္ရဲမႈ႕တစ္ခုပင္။သူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရာက္လာေသာ ေနရာသည္ ဘူတာတစ္ခု ၿဖစ္သည္။ဘူတာတြင္ ေစ်းသည္မ်ား ေအာ္ဟစ္စြာ ေစ်းေရာင္းေနႀကသည္။ကူလီ ထမ္းေသာ လူေတြက ကူလီထမ္းေနသည္။ေ႔ရွနားက ထုိင္ခံုတြင္ လူ၀ႀကီးတစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ကေလးတစ္သိုက္ ဆူညံေနႀကသည္။မႀကာမီ ရထားတစ္စင္းဘူတာသို႔ ေရာက္ရွိႀကသည္။ခရီးသည္မ်ား ဆင္းလာႀကသည္။တက္သူမ်ား တက္သြားႀကသည္။သူလဲ အပါအ၀င္ေပါ့။ဘ၀ဆို တာ ရထားတစ္စင္းလိုပါပဲ၊သံသရာ ခရီးတြင္ ေမာင္းႏွင္ရင္း က်န္ခဲ့တဲ့ သူက်န္ခဲ့ တက္သြားတက္သူ တက္သြား၊မရပ္မနား ခရီးဆက္ေနသည္။ေလာက အေႀကာင္း၊ဘ၀ အေႀကာင္း စဥ္းစားရင္း ရထားေပၚတြင္ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။အေ၀းက မိုးေကာင္းကင္ထဲတြင္ တိမ္တိုက္မ်ား လြင့္ေမ်ာေနသည္။ထို တိမ္တိုက္ေတြထဲ သူ နစ္ေမ်ာေနရင္း မဆံုးေသးေသာ အိပ္မက္မ်ားမက္ေနပါေတာ့သည္။

Thursday, October 21, 2010

ဤ ကဗ်ာ ၏ ေခါင္းစဥ္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ၿဖစ္သည္။

တကယ္ပါ...
ေမွာ္ဆရာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လို႔ကေတာ့..
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ
အသက္သြင္းလို႔ ရရင္ သြင္းလိုက္ခ်င္တယ္။
ဘာလိုလိုနဲ႔..
ခ်စ္ၿခင္းတရား ကို
အေရာင္ ဆိုးခဲ့တာလည္းႀကာေပါ့။
အတၱေတြ၊မာန ေတြ စားသံုးေနရေတာ့..
ဘ၀ က အစင္းရာေတြ နဲ႔ “ဓါတ္ၿပား တစ္ခ်ပ္” လို
အသံကုန္ ဟစ္ေႀကြးေနတယ္။
သားရဲေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဒီ ေတာနက္ထဲမွာ...
အ၀ိဇၨာ တရား ေတြ ေလာင္ကြ်မ္းေနတယ္။
ေဟ့...အသက္ေတြႀကီးလာၿပီ
ရထားေပၚက မဆင္းေသးဘူးလား?၊
ဟိုမွာ..ေသၿခင္းတရား ဆိုတဲ့ လက္မွတ္စစ္က
ေ႕ရွက ဘူတာမွာ ေစာင့္ေနတယ္။
မင္းတို႔ ငါ ရူးေနတယ္လို႔ ပဲေၿပာမလား?
ဒါမွမဟုတ္..
မင္းတို႔ပဲ ရူးေနတာလား?
အင္း..အကုန္လံုးေတာ့ ရူးေနတာပဲ (ယဥ္ယဥ္ေလးပဲေပါ့)
“ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ အလွ” ကို စိတ္ကူး ပန္းခ်ီ ဆြဲေနတဲ့...
“ငါ” ဆို တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြမ္းေတးေတြကို
မင္း ဘာလို႔ နားမေထာင္ခ်င္တာလဲ ခ်စ္သူ...
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ၿပဒါး မွန္ တစ္ခ်ပ္ ကို
မင္း ဘာလို႔ မႀကည့္ခ်င္ရတာလဲ..။
ကဲ.. မိုးခ်ဳပ္ၿပီ
ငါ အိပ္ေတာ့ မယ္
ေက်းဇူးၿပဳ၍ လာမႏႈိးပါႏွင့္။ ။

Sunday, October 10, 2010

မသိကိန္းတစ္ခု၏၀တၳဳ

အရင္ညေတြလိုပါပဲ ေကာင္းကင္တြင္ ႀကယ္ကေလးမ်ား ထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ရွိသည္။ေတာက္ပေနေသာ ႀကယ္မ်ားသည္ အခ်ိဳ႕ကေႀကြက်ကုန္၏၊အခိ်ဳ႕က မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ႏွင့္ လင္းလက္ေနသည္။
ခါတိုင္းလိုပဲ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ား ကေတာ့ ေၿခာက္ေသြ႔ၿခင္း၊ၿငီးေငြ႔ၿခင္းမ်ားနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါလာသည္။ကမၻာေၿမ အၿပင္ဘက္ စႀကာ၀႒ာ တြင္ ဥကၠပ်ံ အခ်ိဳ႕ေလထဲတြင္ အခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္ၿခင္းၿဖင့္ အလင္းၿဖစ္ေပၚသည္။ဤၿဖစ္စဥ္ကို အခ်ိဳ႕က ႀကယ္ေႀကြသည္ဟုေၿပာသည္။ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ သူ႔ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ားကေတာ့ အရင္လိုပဲေပါ့။အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ဟု ဆိုေသာ္လည္း အိမ္ဆိုသည္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ အိမ္လား၊မိသားစုႏွင့္ေနေသာ အိမ္လား၊ဒါမွမဟုတ္ ဌားေနေသာ အိမ္လား၊အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေလသည္။သူ႔ အတြက္ကေတာ့ ေနဖို႔၊ေက်ာခင္းဖို႔ ရွိရင္“အိမ္”ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ အတြက္ အဓိပၸါယ္ၿပည္စံုသည္။
သူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚတြင္ လက္က်န္ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ ၿပန္႔က်ဲေနသည္။ထို ၿပန္႔က်ဲေနေသာအိပ္မက္ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ၿပီး ေခါင္းအုန္းေအာက္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္သည္။အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ မွ ဆက္လက္မက္မည္ ဆိုေတာ့ သေဘာၿဖစ္သည္၊
သူ႔တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးရွိသည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္အေရာင္ေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ၊တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ လိုက္ၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းတက္သည္။ထို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ သံုးမရေသာ အနာဂတ္ပါ၀င္သည္။သံေခ်းတက္ေနေသာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြပါသည္၊ေဖာက္ေသာက္ ၿပီးေသာ ဘီယာဘူးခြံလို ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ ပါ၀င္သည္။ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္အေဟာင္း၊ေဘာ့ပင္ စသည္တို႔လည္းပါ၀င္သည္။
အခ်ိန္မွာ ညနက္ သန္းေခါင္ကို ေရာက္ေတာ့မည္။သူလဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီး ေဆးလိပ္တို ကို မီးညွိ လိုက္သည္
လူဘ၀ ဟာ ေဆးလိပ္ လိုပဲ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ေသာက္ၿပီး ကုန္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ၿပာပဲ ၿဖစ္သြားရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလေၿပ ေလးက ေၿဖးညွင္းစြာ တိုက္ခက္ေနသည္။တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညအေမွာင္တြင္ သဘာ၀တရားကလွပေနသည္။ထို လွပေနေသာ သဘာ၀တရားက သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေသာ ပူပန္မႈ႔၊အမည္မသိ ေသာက ေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနသည္ ဟု သူခံစားရသည္။
မႀကာမီ လူတို႔၏ အိပ္စက္ခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိလာသည္။သူ လဲ အိပ္ရာေပၚလွဲၿပီး ေနာက္ မႀကာမိ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ေခါင္းအုန္း ေအာက္တြင္ ရွိေသာ အိပ္မက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။သူ လဲ ထို အိပ္မက္ေတြကို ေၿပးေတြ႕ လိုက္သည္။
အိပ္ေပ်ာ္ သြားေသာ အခါ သူ မက္ေသာ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာမ်ား၊သူ ၿဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵမ်ား၊တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာမ်ား၊စသည့္ မ်ားလွေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ၿမင္မက္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ရွိ ႀကယ္ကေလးမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ လင္းလက္ေနသည္။
မနက္မိုးလင္းေသာ အခါ သူ အိပ္ရာမွာထလာသည္။အရင္လိုပဲ ဘ၀မွာ အသက္ဆက္ရွင္ရင္း ၿငီးေငြ႕မႈ႔ေတြ ကို အေရာင္ဆိုးေနရသည္။သူ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ၿပီး ခါတိုင္း သြားေနႀက ေနရာကို ပဲ ဆက္သြားလိုက္သည္။
သူ႔ အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္း၊ေက်နပ္ၿခင္းေတြကေတာ့ ေသတၱာထဲပဲ သိမ္းထားခဲ့သည္။ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုေတာ့ သူ မစဥ္စားခ်င္ေတာ့။“ခဏေလးေတြး၊ခဏေလးေငး၊ခဏေလးေဆြး၊ခဏေလးပဲ” ဟု ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ သူ လမ္းဆက္ေလ်ာက္ေနသည္။သူ လမ္းေလ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေန သည္ အေ႔ရွ အရပ္မွ ထြက္၍ ပူေလာင္စၿပဳလာၿပီ။

Saturday, October 2, 2010

ပိုလ်ံေနေသာ ၀ါက်မ်ား (သစၥာနီ)

(၁)
ငါးဟာ..
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ....
မသိတာကလြဲလို႔ အားလံုးကိုသိခဲ့တယ္။
(၂)
ႀကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖို႔
ဘုရားသခင္ က အစ
တစ္ခါသံုး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔...
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ဘာသာစကားကေန
ဆင္ဖိုနီဓါတ္ၿပားအထိ၊
အင္တာနတ္ ကေန
ထရုိဂ်င္းနစ္ၿမင္းရုပ္အထိ၊
အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ ကေန
ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက၊
စည္သြတ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ၊
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳလ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတုကေန
ေခါင္းၿဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္ အထိ၊
လူကေန
လူပံုတူမ်ိဳးပြားအထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ႀက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္ တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚကဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
“ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး”
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ၿွမွားကိုတင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့ အခြန္ေဆာင္တက္ေအာင္
ထီးၿဖဴမိုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မ္ီးဖြင့္တက္ေအာင္
တိုက္ပံုအက်ီ ၀တ္တက္ေအာင္
ယဥ္းေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဒါ၀င္ က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
တံတား ေဆာက္တက္ေအာင္
ဥပေဒ ၿပဳတက္ေအာင္
ကြန္ဒံုး သံုးတက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
ဖဲကစားတက္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတက္ေအာင္
ႏုဴကလီးယားဗံုး လုပ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ႀကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တက္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆးထိုးတက္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါကို လံုၿခံဳစြာပိတ္တက္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔...
ကြ်န္ေတာ္တို႔
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ၿပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ားအသက္နဲ႔။
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္ နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔ အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ၿပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ႀကည့္ဖို႔ အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီၿပတိုက္နဲ႔
တက္ေယာင္ကားမ်က္စိနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔ အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓါတ္ၿပားနဲ႔
နီရုိးဘုရင္ ရဲ႕ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရွဴရွိက္ဖို႔ အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္(၇)ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တိုင္၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေၿဖဖို႔အတြက္
စီကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရုိင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေႀကာင္း၊သူမွားေႀကာင္း
ေၿပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာ စာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လံုးေလတစ္လံုး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔ အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၵာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေၿခာက္ပါးေရာဂါနဲ႔။
ေသဆံုးဖို႔ အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခ်ႌဳင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ)...
သတိရႀကမယ့္သူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္။
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ရွိတယ္
မိုးဇတ္ ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလတ္ ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္
ကိတ္၀င္းဆလတ္ ရွိတယ္
ဖူကူယားမား ရွိတယ္
ယူတူး က ဘိုႏို ရွိတယ္
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွာ
တိရစာၦန္ရုံ ရွိတယ္
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္
ဆန္က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္
စီးေနတဲ့ၿမစ္ေတြ ရွိတယ္
ေပါက္ကြဲမယ့္ မီးေတာင္ ရွိတယ္
ဗိုင္အိုလတ္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္
အႏုၿမဴဓါတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္
သစ္ခြပန္းေရာင္စံု ရွွိတယ္
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္
စားမရတဲ့ သစ္သီးေတြ ရွိတယ္
လကြယ္ည ရွိတယ္
ေက်းပိုင္ကြ်န္ပိုင္စနစ္ ရွိတယ္
ေခြ်းနံ႔ေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔... ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေၿပာလို႔။
ယုန္ေၿမမနင္းသားကို
ဓါးနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ႀကယ္ကို
နကၡတ္ႀကည့္ မွန္ေၿပာင္းနဲ႔ ႀကည့္လို႔။
အပယ္ေလးဘံု ကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ဆင္လို႔။
ပိုတမ္ကင္ သေဘၤာေပၚက အေၿမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ိုင္စုပ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုပ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္ စိမ္လို႔။
ဟို၀ါဒ၊ဒီ၀ါဒ ေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ ေတာ္သလို အကႌ်ခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ
စစ္ေႀကညာလို႔
စစ္ေၿပၿငိမ္းလို႔
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔
လက္ထပ္ႀကလို႔
ကြာရွင္းႀကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကိုဆန္လို႔
တစ္၀က္ကို စားလို႔
တစ္၀က္ကို ေထြးလို႔
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔
မွားတာေတြကို မွန္လို႔
မွန္တာေတြကို မွားလို႔
ေသရမွာ ေႀကာက္လို႔
ေသရမွာ မေႀကာက္လို႔
(၇)
သမိုင္းနိဂုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရား ပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ၿမစ္တစ္ၿမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါၿပန္ မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလံုရင္ တိတၳံဳႀကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ႀကပါ
အားလံုးဟာ လိုင္ဘီဒိုညာဥ္မွာ အေၿခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ က ေႀကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ၿဖစ္တည္မႈ႕ က အႏွစ္သာရထက္ေရွးက်တယ္။
(၈)
သင္...
ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရြင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ မလိုပါ
ဥပမာ..
ဒီ ၀ါက်ေတြက အစ မလိုသလိုေပါ့။ ။
သစၥာနီ
(၂၀၀၄ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ဟန္သစ္ မဂၢဇင္းမွ)





္

Thursday, September 30, 2010

အိပ္မက္မ်ား

့ လူတိုင္းတြင္ အိပ္မက္ဆိုတာရွိသည္၊လူသားတိုင္းလည္းအိပ္မက္ မက္ဖူးႀကေပလိမ့္မည္၊အိပ္မက္ မက္ၿခင္းသည္ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေႀကာင့္ မက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ေသြး ေလ ေခ်ာက္ခ်ား၍မက္ၿခင္း။အခ်ိဳ႕က ဘုရားတရား ႀကည္ညိဳ၊ ယံုႀကည္ေသာေႀကာင့္ နတ္မ်ားကေပး၍မက္ၿခင္း၊စိတ္စြဲလမ္း၍ အိပ္မက္ မက္ၿခင္းဟူ၍အမ်ိဳးမိ်ဳး ရွိေလသည္။အိပ္မက္ မက္ၿခင္းသည္ အမ်ားအားၿဖင့္ စိတ္စြဲလမ္း၍ မက္ၿခင္းကမ်ားေလသည္။အခ်ိဳ႕ ကလည္း ေသြး ေလ ေခ်ာက္ၿခား၍ အိပ္မက္ဆိုးမ်ားလည္း မက္တက္သည္။ထို အိပ္မက္ဆိုးမ်ား သည္ အၿပင္ေလာကတြင္ ၿဖစ္ခ်င္မွလည္း ၿဖစ္တက္သည္၊ကိုယ္က်င့္ တရားေကာင္းမြန္ေသာ သူမ်ားကေတာ့ အိပ္မက္ေကာင္းမ်ား မက္တက္သည္။စိတ္စြဲလမ္း၍ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ား သည္ တစ္ခါတစ္ရံ အၿပင္ေလာက ၌ ၿဖစ္တက္သည္။သို႔ေသာ္ အိပ္မက္ အမ်ားစုသည္ မက္ၿပီးလွ်င္ ေမ့ေပ်ာက္သြားႀကသည္က မ်ားသည္။ထို႔ေႀကာင့္ အိပ္မက္မ်ား ကို ယံုႀကည္ အေလးအနက္ထားလို႔လည္း မရေခ်။
က်ေနာ္သည္ အိပ္မက္မ်ား ကို စိတ္၀င္စားသည္၊ႏွစ္လည္း ႏွစ္သက္သည္။ ည အခ်ိန္ အိပ္စက္ေသာ အခါ... ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ၿဖစ္ေစ၊ဆိုးေသာ အိပ္မက္ ၿဖစ္ေစ မက္ခ်င္သည္။အဘယ္ေႀကာင့္ ဆိုသည္ကို က်ေနာ့္ ခံယူခ်က္ အရ ေၿပာရလွ်င္ ေလာကတြင္ ေနထိုင္ေသာ ကာမ ဘံုသား လူသားတို႔ သည္ မိမိတို႔ တစ္ေန႔တာ တြင္ ကာမဂုဏ္အာရုံေတြ ႀကား ႏွစ္ေမ်ာရင္း ဘ၀ ကို ကုန္ဆံုးႀကရသည္၊ ညအခါ အိပ္စက္ေသာ အခါ မွ အိပ္မက္ မက္၍ စိတ္ကူး သမွ်ကို အိပ္မက္ထဲ၌ စိတ္ကူးယဥ္ႏုိင္သည္။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္မ်ားသည္ ဘ၀၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အၿဖစ္ ပါ၀င္ေနသည္ဟု က်ေနာ္ ယံုႀကည္သည္။ကိုယ္ယံုႀကည္ေသာ စိတ္ကူး ဟု လည္း ေၿပာ ၍ရႏိုင္သည္။
အိပ္မက္ တြင္ မိုးတြင္း အိပ္မက္ “ေခ်ာက္အိပ္မက္”၊“ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္” ဟူ၍ ရွိသည္။မိုးတြင္း ကာလတြင္ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အမ်ားအားၿဖင့္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ေကာင္းေသာ အိပ္မက္မ်ား ၿဖစ္ေသာေႀကာင့္ ေခ်ာက္အိပ္မက္မ်ား ဟု ေခၚဆိုၿခင္းၿဖစ္သည္။ေဆာင္းရာသီ တြင္မက္ေလ့ ရွိေသာ အိပ္မက္ မ်ားကေတာ့ ကေယာက္ ကယက္ဆို သလို ေရာက္တက္ရာရာ မက္တက္သည္။အိပ္မက္ အမ်ားစု သည္ ဤ အိပ္မက္မ်ိဳးသာၿဖစ္သည္။မိုးတြင္း ေခ်ာက္အိပ္မက္မ်ား သည္ (Nightmare)အိပ္မက္ဆိုးနဲ႔ လည္းတူေပသည္၊မိမိ အိပ္မက္ မက္ ေနစဥ္ အတြင္း အၿပင္မွာ ၿဖစ္ေနသလို ခံစားရ၍ စိတ္ေခ်ာက္ၿခားကာ လန္႔ႏိုးတက္ႀကသည္။တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မက္ ထဲတြင္ ေခ်ာက္ထဲက်သြား၍ အိပ္ေနရင္းပင္ တုန္လႈပ္ရသည္။လန္႔ႏိုးေတာ့မွ အိပ္မက္ ဟု သိရသည္။
အထူးသၿဖင့္ အိပ္မက္ မ်ားသည္ ထူးဆန္းအံႀသဖြယ္လည္းေကာင္းလွသည္၊အဓိပၸါယ္ဖြင့္ ဆိုရေသာ္ အိပ္မက္ ဆိုသည္ မွာ အိပ္ေနစဥ္ အတြင္း စိတ္၏ေခၚေဆာင္ရာ လိုက္ကာ အၿပင္ ဘက္ ဘ၀ မွ ေတြ႕ခဲ့၊သိခဲ့၊ႀကံဳ႕ခဲ့ တာမ်ားကိုၿမင္မက္သည္။ႀကည္ႏူးဖြယ္၊ေႀကကြဲဖြယ္၊လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာေတြကို မိမိ တို႔၏ မေနာ စိတ္မွ ၿဖစ္ခ်င္ေနေသာ ေစတသိတ္ကို ၿဖည့္ဆည္းေပးေသာ အၿဖည့္ခံၿဖစ္သည္။
အိပ္မက္အေႀကာင္း သိသမွ် ဆိုရလွ်င္ ပထမဦးစြာ အိပ္မက္ မက္ၿခင္းကို လူ၏ ဦးေႏွာက္ ရွိ ဘယ္ဘက္အၿခမ္း မွ အာရုံေႀကာမ်ားမွ လုပ္ေဆာင္သည္။စာဖတ္ၿခင္းကို ေတာ့ ဦးေႏွာက္၏ ညာဘက္ အာရုံေႀကာ မ်ားမွ လုပ္ဆာင္သည္။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္ မက္သည့္ အခါ အိပ္မက္ ထဲတြင္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနသည္ဟုေတာ့ မမက္ ဖူးေခ်၊(ဖတ္ဖူး သူမ်ားကေတာ့ ေစာဒက တက္ႏိုင္ပါသည္)။တဖန္ အိပ္မက္ ထဲတြင္ (Black In White) အေရာင္ မ်ားသာ ေတြ႕ရသည္။Colour အေရာင္မ်ားကို ေတာ့ ခြဲခြဲၿခားၿခားမသိႏုိင္ေပ၊စိတ္ ၏ ေစရာအေရာင္ မ်ားၿဖစ္ေသာေႀကာင့္ ႏိုးထလာေသာ အခါတြင္လည္း သိပ္မမွတ္မိေတာ့ေပ။
အိပ္မက္ကို အခ်ိန္ ကာလအားၿဖင့္လည္း (၃) မ်ိဳးခြဲၿခားႏိုင္သည္။ညဥ့္ဦးယံ၊သန္းေခါင္ယံ၊မိုးေသာက္ယံ ဟူ၍ ၿဖစ္သည္၊ညဥ့္ဦးယံ မက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ မ်ားေသာအားၿဖင့္မက္ၿပီးေမ့ေပ်ာက္သည္က မ်ားသည္၊ၿပန္စဥ္းစား၍ လည္းမရႏိုင္ေပ၊သန္းေခါင္ယံမက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အိပ္မက္ဆိုးမ်ား ၿဖစ္တက္သည္။အိပ္မက္ဆိုးမ်ားသည္ စိတ္ကိုေခ်ာက္လွန္႔ ၍ လန္႔ႏိုးသည္ကမ်ားသည္။ထိုထဲတြင္ မိုးေသာက္ယံမက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အၿခားအခ်ိန္မ်ားထက္ ထူးၿခားသည္၊ထို အခ်ိန္မက္ေသာ အိပ္မက္မွာ မိုးလင္းခါနီး မက္ေသာေႀကာင့္ ၿပန္စဥ္းစား၍ ရႏိုင္သည္၊မိမိ မက္ေသာ အေႀကာင္းအရာ မ်ား၊စိတ္စြဲလမ္းခဲ့ေသာ အရာမ်ားကို တစ္ခါတစ္ရံ ေမ့ေပ်ာက္ ၍ မရႏိုင္ေပ၊မသိစိတ္၌ ကိန္းေအာင္းေနတက္သည္။
မ်က္စိမၿမင္ေသာသူမ်ားလည္း အိပ္မက္ မက္ႀကသည္။ေမြးရာ ပါ မ်က္စိ မၿမင္ေသာ သူမ်ား အိပ္မက္ မက္သည္ဟုေတာ့ မႀကားဖူးေခ်၊ငယ္ငယ္ က ၿမင္ၿပီး အသက္ႀကီးမွ မ်က္စိကြယ္သြားေသာ သူမ်ားကေတာ့ အိပ္မက္မက္ ႀကသည္။သို႔ေသာ္ သူတို႔ မက္သည့္ အိပ္မက္မွာ အၿမင္ အာရုံ ၿဖင့္ေတာ့ မဟုတ္ေပ၊အႀကား၊အေတြ႕၊အထိ မ်ားသာၿဖစ္သည္။
သိပၸံပညာ တုိးတက္ေသာ ကမၻာႀကီးတြင္ အိပ္မက္ေတြ အေႀကာင္းေတာ့ မည္သူမွ် တိတိက်က် မေလ့လာ၊မစူးစမ္းႏိုင္ေပ။ထိုေႀကာင့္ အိပ္မက္အေႀကာင္း အဆံုးသတ္ရေသာ္ ေလာကတြင္ သတၱ၀ါတို႔၏ သံသရာသည္ ရွည္လ်ား လွသည္ ၿဖစ္သည္ရာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အတိတ္ဘ၀က အၿဖစ္အပ်က္မ်ား၊ပစၥပၸန္ ဘ၀ ႏွင့္ အနာဂတ္ဘ၀မ်ား လူ႕ဘ၀ ၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ဟု ပဲ ဆိုရေတာ့မည္။

Saturday, September 18, 2010

ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္

လက္ညိဳး ညႊန္ရာ..
ေကြ႕ေကာက္ စီးဆင္းရလြန္းလို႔..
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊
အိပ္မက္ေတြ..
တစ္ရာသီၿပီး တစ္ရာသီ အရိတ္သိမ္းခံရလြန္းလို႔
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊
ဆုေတာင္းၿခင္းရဲ႕..
ေက်းကြ်န္ ၿဖစ္ရဖန္မ်ားလြန္းလို႔..
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊
ၿဖည့္ဆည္းၿခင္းရဲ႕ အရွင္သခင္အၿဖစ္
အရာအားလံုးကို ၿပဌာန္းဖို႕
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊
ေလာကဓံကို..
ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆက္ဆံေရးဖို႔
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊
အတိအက် ေၿပာရရင္ေတာ့
ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ ဓါး ေထာက္ၿပီး
လူ႕ က်င္၀တ္ေတြကို လုယက္ဖို႔
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကံႀကမၼာ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါပဲ။
ၿမၿမင့္မိုရ္
(၂၀၀၄)(October ဟန္သစ္ မဂၢင္းဇင္းမွ)၊

လည္ပတ္ေနဆဲ

ေရးေရး မေရးေရး
ဒီကဗ်ာ ေတြ...
မေရးတာႀကာၿပီ
သိလာတာ၊ရွိလာတာ ထက္
ဘ၀ရဲ႕ အေမာေတြ..
တိုးလာတာကပိုမ်ားတယ္၊
ကမၻာဦးကတည္း က ရွိလာတဲ့
လိုအင္ရမၼက္ စုတ္ခ်က္ေတြ..
ခုခ်ိန္ထိ အေရာင္မမွိန္ေသးဘူး၊
လသာတယ္၊
ႀကယ္လင္းတယ္၊
သစ္ပင္ေတြ စိမ္းလန္းတယ္၊
ဌက္ေတြ ပ်ံသန္းတယ္၊
ေန၀င္တယ္၊ေနထြက္တယ္၊
ေန႔ နဲ႔ ည ေတြ ေၿပာင္းလဲတယ္
ထပ္ထပ္ၿပီး..
တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ႀကီးလာတဲ့ အသက္
အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱ ဘူတာ ေတြကုိေတာင္ ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မယ္၊
ေႀသာ္...ဘာလိုလို နဲ႔
“ငါ”ေတာင္ ကဗ်ာ မေရးတာႀကာေပါ့

Thursday, September 16, 2010

က်ေနာ္ သိပ္မသိေသာ ကိုဌက္

ဘ၀ ဆိုသည္ မွာ ရုိးရွင္းလွသည္ ဟု ခံယူထားသည္။လူရယ္ ဟု ၿဖစ္လာလွ်င္ လူသားတို႔သည္ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားအသက္ရွင္ ေနထိုငႀ္ကရသည္မွာ ဓမၼတာၿဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ထိုရွင္သန္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုးတြင္ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ သူ႔တို႔အတြက္ထိုက္တန္ေသာ ေနရာေလး တစ္ေနရာစာေတာ့ရွိသည္။ေနာက္ဆံုး အဆံုးသတ္တြင္ေတာ့ ေသဆံုးႀကရသည္။ထို ေနရာတစ္ခုမွ ကမၻာေပၚရွိ လူတို႕ရင္ထဲတြင္ တစ္ခုခုေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူမ်ားကို HERO ဟုေခၚသည္။HERO ဆိုသည္မွာ လူစြမ္းေကာင္းႀကီးပဲဟု သီသန္႔ေခၚၿခင္းမဟုတ္၊ေလာကအတြက္၊ဘ၀ အတြက္ ႀကိဳးစားသူမ်ား၊သမိုင္းတြင္ နာမည္က်န္ရစ္ခဲ့သူမ်ား၊စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူမ်ား ကို လည္း HERO ဟု သတ္မွတ္သည္။အႏုပညာရွင္မ်ား အထူးသၿဖင့္ ဂီတႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာအႏုပညာရွင္မ်ား သည္ ကိုလည္း ဂီတ HERO မ်ား ဟုေခၚဆိုႏိုင္ေပသည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ အႏုပညာ ကို မိုးေကာင္ကင္ႏွင့္ ဟုသတ္မွတ္လွ်င္ အႏုပညာရွင္မ်ားသည္ ထို မိုးေကာင္းကင္ရွိ ႀကယ္ပြင့္မ်ားနွင့္တူေပသည္၊ထိုႀကယ္ပြင့္မ်ားသည္ အခ်ိဳ႕က လင္းလက္လွ်က္ရွိႀကသည္။
အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေႀကြလြင့္သြားႀကသည္၊အခ်ိဳ႕ကေတာ့ တိမ္တိုက္ထဲတြင္ ပုန္းကြယ္ေနသည္။ထို ထဲတြင္ ကုိဌက္(ထူးအိမ္သင္) ကေတာ့… လင္းလက္ေတာက္ပဆဲမွာပဲ ရုတ္တရက္ ကြဲအက္လြင့္ေႀကြသြားေသာ ညေနႀကယ္ ၿဖစ္သည္။
ဂီတ ဆိုသည္ မွာ လူတိုင္းရင္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ အႏုပညာတစ္ရပ္ ၿဖစ္သည္။ကမၻာႀကီး ကိုလည္း သံစဥ္မ်ားၿဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည္။
လူ႕ရဲ႕ စိတ္ကို အႀကားအာရုံတြင္ ႏွစ္ထားေသာ အခါ ဂီတ ဆိုတာၿဖစ္ေပၚလာသည္။
ထို ဂီတကို အခ်ိဳ႕ က ဘ၀ ၿဖင့္တည္ေဆာက္ႀကသည္၊ကိုဌက္ကေတာ့ ဘ၀ကို ဂီတ ႏွင့္ လဲခဲ့သည္၊သီခ်င္းေတြကို လဲခဲ့သည္၊ထိုသို႔ လဲၿခင္းသည္ သူ၏ အမွတ္တရ ဒဏ္ရာမ်ားၿဖစ္သည္။
က်ေနာ့္ ဘ၀တြင္ စကားေၿပာတက္ ခါစ အရြယ္တြင္ အေမ တို႔ အေၿပာ အရ ပထမဆံုး သီဆိုခဲ့ေသာ သီခ်င္းမွာ ကိုဌက္ရဲ႕ “ေခါင္းေလာင္းေလးေတြၿမည္ေနၿပီ” သီခ်င္းၿဖစ္သည္။မပီကလာ ပီကလာႏွင့္ ဆိုခဲ့သည္ ဟုလည္းေၿပာသည္၊သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့၊ထို အရြယ္ ကတည္းက ကိုဌက္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ပဲ ရင္ထဲမွာ စြဲလမ္းခဲ့တာလား မေၿပာတက္ေတာ့၊သူ႔ ရဲ႕ ပထမဆံုး စီးရီး “နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား”(၁၉၈၇)၊“ေမွာ္ဆရာ အိပ္မက္”(၁၉၈၈) စီးရီးမ်ားထြက္ေသာအခါ က်ေနာ့္ကို မေမြးေသး၊“သက္ၿငိမ္”(၁၉၈၉) တြင္ေတာ့ သူ႕သီခ်င္းမ်ားကို သိလာခဲ့သည္။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ထိုစဥ္က သူ႕ကို လူတိုင္း
သိခဲ့ေတာ့ “အေမ့အိမ္”သီခ်င္းကို ငယ္ရြယ္စဥ္ က သိပ္မခံစားတက္ေသး၊ သူ ဆိုခဲ့ေသာ
“လူနဲ႔အကၤ်ီ” သီခ်င္းအတိုင္း “လူရယ္ေခၚႏိုင္တဲ့ နာက်င္တက္ၿပီစိတ္မွာ ၿပန္လည္ေလ်ာ္ဖြတ္ မရေတာ့ဘူး ဘ၀က ညစ္ပတ္ေသာ” အရြယ္ ေရာက္ေတာ့မွ “အေမ့အိမ္”ကို ခံစားတက္လာသည္။ထိုထဲမွ “မၿပီးေသးတဲ့ ခရီးတစ္ခု အဆံုးထိေရာက္ဖို႔
ႀကိဳးစားေနသူမွာ၊တင္းထားတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ားၿပိဳလဲသြားမလား စိုးရိမ္လို႔”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားမ်ားမွာ ရင္ထဲတြင္ အၿငိဆံုး စာသားၿဖစ္သည္။ဘ၀ မွာ မၿပီးေသးေသာ ခရီးတစ္ခုကို လူမ်ားသြားေနရသည္၊သြားေနရင္းနဲ႕ ပဲ မိမိတို႔ရဲ႕တင္းထားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ မ်ားယိုင္လဲ ၿပိဳက်သြားမလား ဆိုၿပီး က်ေနာ္ အပါအ၀င္ အားလံုးပဲ စိုးရိပ္မိခဲ့ႀကမွာပါ။
အနိမ့္၊အၿမင့္ အတက္အက် ေလာကဓံတြင္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေအာင္ၿမင္မႈ႕ေတြ၊ေပ်ာ္ရြင္မႈ႕ေတြ လာတက္သည္ ။တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေတာ့ က်ဆံုးၿခင္း၊၀မ္းနည္းၿခင္းမ်ား လာတက္သည္၊ထိုသို႔ ႀကံဳေတြ႕တိုင္း သူ၏သီခ်င္းမ်ားသည္ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ စိတ္ဓါတ္ခြန္အား မ်ားကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာအားေဆးတစ္ခြက္ၿဖစ္သည္။
“နာရီေပၚက မ်က္ရည္စက္မ်ား” စီးရီးမွ “ေ၀းသြားတဲ့အခါ”သီခ်င္းစာသားေခါင္းစဥ္သည္ သူ ဆံုးပါးေသာအခါ သူ၏ အုတ္ဂူ ေပၚတြင္ ေရးထိုးေစခဲ့သည္။ဘာေႀကာင့္ ထိုသို ေရးခိုင္းခဲ့သလဲဆိုတာ ေတာ့ သူက လြဲၿပီး ဘယ္သူ မွ သိႏိုင္ေတာ့မည္ မထင္ေတာ့။ထို အဓိပၼါယ္သည္ မည္သို႔နည္း၊လူေတြအားလံုးႏွင့္ သူႏွင့္ေ၀းသြားေသာအခါ သူ႕အတြက္ၿငိမ္းေအးသြားၿခင္းလား၊အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာက်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ပူေဆြးမႈ႕မ်ားသည္ ႀကာလွ်င္ေမ့ေပ်ာက္သြားၿခင္းလား၊“ႏွလံုးသားမွာ အၿမဲတမ္းသတိရေနာ္”ဆိုၿပီး သတိရၿခင္းကို ႏွလံုးသားမွာ ထည့္သြင္းေစၿခင္းလား၊တိတိက်က်မသိေတာ့။ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့… “ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ေကာင္းၿမတ္ၿခင္းတရားရယ္၊
ငါ မင္းရဲ႕အလိုအတုိုင္းသာစြန္႔စားခဲ့တယ္၊ငါ့ အိပ္မက္ေတြက ၿဖစ္မလာခဲ့ဘူး။အေမွာင္မွာက်င္လည္ဖို႕ငါထြက္သြားၿပီေဟ့”ဆိုၿပီး “မီးမ်ားနဲ႔ကင္းေ၀းရာ မီးထြန္းၿပီးေတာ့လိုက္ရွာ” ေနပါေတာ့တယ္။
သူ႕ သီခ်င္း၊သူ႕ဒႆန၊သူ႕အႏုပညာ သည္ သူ႕ဘ၀ အတြက္ၿဖည့္ဆြတ္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ “တိမ္ေတြအေႀကာင္း”ထဲက လူ႕ဘ၀ဆို တိမ္တိုက္ေတြလိုပါ၊“အခ်ိန္ဆိုတာ ဘ၀အတြက္ၿဖည့္ဆြတ္ၿခင္းေပါ့”ဆိုတဲ့ ဒႆနကို ရဲရဲ၀င့္၀င့္ ဖြင့္ဆိုခဲ့ေလသည္။သူ႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ေသာ “သက္တန္႕” ကဗ်ာသည္ လူ႕ဘ၀ကိုတိုက္ရိုက္ သရုပ္္ေဖာ္ေနသေယာင္။“အရွိေတာ့ အရွိပဲ ဒါေပမယ့္ အရွိမဲ့”တဲ့၊
“နာရီ ရဲ႕ သီခ်င္း”သည္ လူ႕ေလာက တြင္သာ မက ကမၻာႀကီးကိုပါ အက်ိဳးၿပဳေနေသာ
သီခ်င္းၿဖစ္သည္၊“လူ႕ဘ၀ ဟာရခဲလြန္းလွတယ္ကိုယ့္ ဘ၀ကို အလြဲသံုးစား မလုပ္နဲ႔၊တစ္ေန႔ေန႔ ေသၿခင္းတရားမွာ အားလံုးအဆံုးသတ္ရမယ္၊အို ရွင္သန္ခ်ိန္ေတြတိုေတာင္းလြန္းတယ္၊မေကာင္းမႈ႕လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြႏွေမ်ာပါတယ္”။
ဟုတ္တယ္ ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀တြင္ က်ေနာ္ တုိ႔ ေတြဟာမေကာင္းမႈ႕ေတြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ့မလား၊ေသခ်ာ စဥ္းစားရပါမည္။
ဒုတိယ စီးရီး (ေမွာ္ဆရာအိပ္မက္)တြင္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ဟာ တုိက္ပြဲ ဆိုၿပီး “ႀကိဳး၀ိုင္း”သီခ်င္းကိုသီဆို ခဲ့ပါသည္။“အေတြးမမွားပါနဲ႔၊မင္းနဲ႔ငါလည္း ဘ၀ က သမုဒၵရာထက္ေရပြက္”ဆိုၿပီး တရားသေဘာကို ဖြင့္ဆိုတာလား ကိုဌက္ရယ္ တစ္ကယ္လည္း အားလံုးဟာ ၿဖစ္ဆဲခဏတာ ေတြပါ။
တစ္ခါတစ္ေလ ကိုဌက္ ဆိုသလို “ငါဟာအတၱမဲ့အလင္းတစ္ခုၿဖစ္ခ်င္တယ္၊ပိုင္ဆိုင္တာေတြ စြန္႔လြတ္ခဲ့ေရလို စီးဆင္းသြားေနလည္း”လို႔ေတာင္ ၿဖစ္ခ်င္မိတယ္၊ဘာပဲေၿပာေၿပာပါ၊ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုဌက္ ထုဆစ္ခဲ့တဲ့ ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး ဧရာ၀တီ ကေတာ့ ဆက္လက္စီးဆင္းၿမဲပါပဲ ကိုဌက္ရယ္၊
ဂီတကို ခ်စ္၊ဘုရားရဲ႕တရားေတာ္ေတြလည္းယံုႀကည္၊ဗုဒၵ ကို ဂီတနဲ႔ ပူေဇာ္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာ မာန ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ “ငါေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းမွ ၿပန္မလာဘူး၊ဆုံးၿဖတ္ခဲ့ၿပီးမွေတြေ၀သလား မင္းသိမွာပါ၊ငါေလ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္၊ဒီ ကမၻာမွာ ဘယ္အရာတည္ၿမဲသလဲလို႔ တစ္ေယာက္တည္းေတြးမိေတာ့ ငါလိုခ်င္တာေတြ ယံုႀကည္တာေတြ မေရရာဘူး၊အခ်စ္ရယ္ အလကားပဲ”ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ေတြကို ရင့္က်က္လာေအာင္ လမ္ၿပေပးခဲ့သလား ကိုဌက္…
ကိုဌက္ မရွိေတာ့ေပမယ့္ အလင္းဆုိင္ကေလး ကေတာ့ လူစည္ေနမွာပါပဲေလ။“ဂစ္တာသံေတြရယ္၊ကိုယ္သီဆိုေနမယ္၊ရင္ကိုခုန္ေစတဲ့သီခ်င္းရယ္ အေမွာင္မွာ သာယာနားဆြံခဲ့၊သူ ဟာ ခင္တြယ္ေနမွာပဲကြယ္”(ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္ကလရိပ္ၿပာ) သီခ်င္း သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ နားေထာင္လို႔ မရုိးႏိုင္ေသာ လြမ္းေတးတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္သည ္ဟု က်ေနာ္ ထင္သည္၊“ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သူၿပန္မလာႏိုင္ၿပီပဲ၊ဘာေႀကာင့္လဲ ကိုယ္ မသိခဲ့ပါ၊ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္ကလရိပ္ၿပာရယ္”
ကိုဌက္(သို႔)ထူးအိမ္သင္ သည္ အေမ့ကိုခ်စ္ေသာ အေမ့ရဲ႕ဒုကၡအိုးေလးၿဖစ္သည္၊
(အေမ(သို႔)အႀကြင္းမဲ့ ေမတၱာေတာ္ဘြဲ႕)စီးရီး သည္ ေအာင္ၿမင္ခဲ့ေသာ စီးရီးၿဖစ္သည္၊သူ ေရးခဲ့သလို ထို စီးရီးသည္ “အေမကို ခ်စ္ေသာသားမ်ားသို႔ (ထိုထက္ပို၍)အေ၀းေရာက္သားမ်ားသို႔(ထိုထက္ပို၍)သားဆိုးမ်ားသို႕ အထူးသၿဖင့္ အေမကိုခ်စ္ေသာ အေ၀းေရာက္သားဆိုးမ်ားကုိရည္ညႊန္းပါသည္” ဟု ေဖာ္ၿပခဲ့သည္။ ကိုဌက္ ရည္ညႊန္းခဲ့သလို က်ေနာ္ တို႔လည္း အေမကုိ ခ်စ္တဲ့ အေ၀းေရာက္ သားဆိုးေတြပါ ။“အေမ က်ေနာ့္ကို စိတ္မညစ္ဘူးလား၊က်ေနာ္ဟာ ကမၻာေၿမႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့”ကိုဌက္ က တကယ္ကို႔ ကမၻာေၿမႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။“ရင္ခုန္သံ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္းနဲ႔ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာအေႀကာင္းသင္ႀကား” က်ေနာ္တို႔ လဲ ဘ၀ မွာ ရုိးရိုးေအးေအးေလး ေနထိုင္ရင္း ရင္ခုန္သံ သီခ်င္းေလး ေတြ ညည္းရင္းနဲ႔ပဲ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ အေႀကာင္းသင္ႀကားခ်င္တယ္ ကိုဌက္ရယ္၊
ကိုဌက္ ထြက္ခဲ့ တဲ့ စီးရီး(၁၃) ေခြနဲ႔ လူ႕ေလာက ကို ဒီေလာက္ပဲ ေပးဆပ္ခဲ့တာလား ၊ကိုဌက္ ဆိုခ်င္ေသးတဲ့ ဗုဒၵ ရဲ႕ ပူေဇာ္ေတး စီးရီး ေတြ ေနာက္ထပ္ အမ်ားႀကီး နားေထာင္ခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ၊“ဒီေန၀င္တာ ေနာက္ထပ္ႀကံဳဦးမယ္၊အခ်ိန္တန္လာရင္ ႏႈတ္ဆက္ရမယ္ ဒီအတုိင္းပဲ”၊အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္းႏႈတ္ဆက္ရၿပီေပါ့၊ ခုခ်ိန္မွာ ေသၿခင္းတရားက က်ေနာ္တို႔ကို ေမြးကတည္း က မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ႀကည့္ေနၿပီ၊“က်င္လည္ရာ ေလးၿဖာ ႀသဃ ၊စုန္ဆန္ကာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၿဖန႔္က်က္စား၊အဖန္ဖန္ေသၿခင္းသည္ ဆင္းရဲေလစြ၊အို အဖ ေဒသနာေတာ္ သစၥာ ေလးပါး မၿမင္ႏိုင္သူ အကြ်န္သည္ လူ အႏၷ၊ေရႊညဏ္ရွင္ သေဗၵညဳတ အား ပူေဇာ္ ညြန္တြား၊အို မဟာ၀ီရ…ဗုဒၵ”
က်ေနာ္ တို႔ လူေတြ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာႀကားေသာ တရားေတာ္မ်ား၊သစၥာေလးပါးတရားေတာ္ကို မၿမင္ႏိုင္ေသာေႀကာင့္ လူအႏၷ(လူသိမ္၊လူဖ်င္း)ၿဖစ္သည္ ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေသၿခင္းသည္ ဒုကၡ၊ဆင္းရဲၿခင္း ဟု အဓိပၼါယ္ ဖြင့္ဆို သီဆို ပူေဇာ္ခဲ့ ပါတယ္။
ဘာလိုလို နဲ႔ အခ်ိန္ရာသီေတြေၿပာင္းလဲ လည္ပတ္ၿပီး ေႏြဦးကံေကာ္ ေတြေတာင္ ပြင့္ေတာ့မယ္ ကိုဌက္ေရ၊ တခါတေလ တစ္ေန႔စာအလြဲေတြ ႀကံဳတဲ့ အခါ ကိုဌက္ သီခ်င္း
အားလံုးကို စ ေနသလိုပဲေနာ္၊တစ္ေနကုန္ အလုပ္နဲ႔ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားၿပီး အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ အၿပန္လမ္းမွာ မိုးေကာင္ကင္မွာ ႀကယ္ကေလးေတြစံုေနတဲ့ ညေတြမွာဆိုရင္ နားထဲမွာႀကားေယာင္မိတာ“ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ညပါပဲ”

“ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ည ကိုယ့္အိပ္မက္ေလးေရ၊
ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ ည ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ၊
ရင္ခုန္သံ ႏွင့္ ထုဆစ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြလည္း ရင္ေတြကြဲသြားေအာင္ဆိုေနဦးမယ္၊
ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ည အေ၀းအိမ္ကို လြမ္းတယ္၊
ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ည ခရီးမိုင္ေတြၿခားစဥ္၊
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေရးၿခစ္ထားတဲ့ေန႔ေတြလည္း
ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့ရင္ အတူ ၿပန္ဆံုဦးမယ္၊
နာက်င္စြာတစ္ေယာက္တည္း တစ္ေရးႏိုးတဲ့ ည တို႔ေမွာင္ေနဆဲ၊
အိမ္ၿပန္ခ်င္ေပမယ့္ မၿပီးဆံုးတမ္းအိပ္မက္ရွည္ေတြနဲ႔…
အိုး…အၿမဲတမ္းသတိရေနတယ္ ရွင္းၿပလို႔ေပးပါကြယ္
ႀကယ္ပြင့္ေလးေရ ငါ့ရဲ႕ အေႀကာင္းေတြ
ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ည ထပ္ႀကံဳရဦးမယ္
ႀကယ္ေတြတကယ္ စံုတဲ့ည လွေနမွာေပါ့ကြယ္
ေနညိဳညိဳလမ္းေလးထက္ေန႔စဥ္ ေစာင့္ေနတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းမ်ားရယ္ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္မ်ားရယ္….”

“ႀကယ္ေတြစံုတဲ့ည”သီခ်င္းကိုေရးစပ္ခဲ့သူမ်ားမွာ ေတးေရး၊ေတးဆို ကိုေအာင္ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားၿပီၿဖစ္ေသာ (ကိုအယ္ၿဖဴ) တို႔က ေရးစပ္ခဲ့သည္၊မူရင္း ကိုေအာင္က ဦးစြာသီဆိုခဲ့ၿပီး ကိုဌက္က ေနာက္ဆံုး အယ္လ္ဘမ္ တြင္ သီဆိုခဲ့သည္၊သီခ်င္းက ကိုေအာင္ သီဆိုခဲ့ေသာ အခ်ိန္က သိပ္မသိခဲ့ႀကပါ၊ကိုဌက္ ရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈ႕ေႀကာင့္လားမသိ၊ကိုဌက္ သီဆိုေသာ အခါမွ သီခ်င္းက လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့သည္။သီခ်င္း ရဲ႕ Music ပိုင္းကိုလည္း New Version ၿဖင့္
ပုိ ဦးစားေပးခဲ့သည္၊ သီခ်င္း စစၿခင္းမွာပင္ သူ႕ရဲ႕ ႀသစေႀတးလ် ပေလြသံေလးၿဖင့္ Intro ၀င္ခဲ့သည္။ထို အသံေလးေႀကာင့္ စိတ္ထဲက လြမ္းေမာမႈ႕ေတြကို ပိုမိုႏိုးထေစသလို၊သီခ်င္း Chorous အပိုဒ္အၿပီး Solo တြင္ ေတာ့ ဘာဂ်ာ သံေလးထည့္သြင္းေစခဲ့သည္။ကိုဌက္ ၏ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးစားမႈ႕ ပဲ ဟု ေၿပာရမည္၊ဂီတ ကို ကိုယ္ပိုင္တူရိယာ ၿဖင့္ ထုဆစ္ခဲ့ေသာ ကိုဌက္ ၏ အႏုပညာ ပါရမီ ပင္ ၿဖစ္သည္။ထုိ သီခ်င္း စာသား မွာ လည္း က်ေနာ္ အပါအ၀င္ လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ တုိက္ဆိုင္တာ ကိုေတြ႕ရသည္၊ထုိ ထဲ တြင္ “နာက်င္စြာတစ္ေယာက္တည္း တစ္ေရးႏိုးတဲ့ ည တို႔ေမွာင္ေနဆဲ၊
အိမ္ၿပန္ခ်င္ေပမယ့္ မၿပီးဆံုးတမ္းအိပ္မက္ရွည္ေတြနဲ႔…
အိုး…အၿမဲတမ္းသတိရေနတယ္ ရွင္းၿပလို႔ေပးပါကြယ္
ႀကယ္ပြင့္ေလးေရ ငါ့ရဲ႕ အေႀကာင္းေတြ…” စာသားသည္ က်ေနာ္ တို႔ အားလံုး ၏ စိတ္ထဲတြင္ရွိေနေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို တုိက္ရုိက္ ညႊန္းေနသလို၊ရင္ထဲမွ ေၿပာမၿပႏိုင္ေသာ ပူေလာင္မႈ႕၊အိမ္ၿပန္ခ်င္မႈ႕ေတြကို ႀကယ္ပြင့္ေလး မွ တဆင့္ ေၿပာၿပေပးပါ ဟု ေတာင္းဆိုေနေသာပံုစံၿဖစ္သည္။အတၱမွန္ ၀ါဒီထက္ အစစ္အမွန္ ၀ါဒီကို ပို၍ ေဖာ္ၿပေပးထားသည္။ဘ၀တြင္ မၿပီးၿပည့္စံုေသာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရင္း အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ မ်ားကို ေတာင့္တေသာ စိတ္ကို သဘာ၀တရားကေကာ သိႏိုင္ရဲ႕လား။ထို မသိႏိုင္ေသာ သဘာ၀တရားကို မိမိ ၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို ဖြင့္ဟၿပၿခင္းသည္ ပူေလာင္မႈ႕ေတြ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားမည္ထင္ပါသည္။သီခ်င္းမွာ ဤသို႔ အဓိပၼါယ္ေဖာ္ေဆာင္ထားသည္။ေနာင္ ဆယ္စု ႏွစ္ တိုင္ေအာင္မရုိးႏိုင္ေသာ သီခ်င္းၿဖစ္သည္။
ကိုဌက္သည္ ဂီတ တြင္သာမက အႏုပညာ ႏွင့္ ပတ္သတ္ လွ်င္ စာေတြ၊ကဗ်ာေတြပါေရးခဲ့သည္။ေဆာင္းပါး ေတြ စာ ေတြကိုေတာ့ ဖတ္လဲ မဖတ္ဖူးေတာ့။ကဗ်ာေတြ လည္းအခ်ိဳ႕ကို သိပ္မမွီေတာ့ပါ။“အေမ”၊“ၿမ”၊အသက္သည္ အိပ္မက္”၊စင္သီယာ၊စသည္တို႔သာ သိေတာ့သည္။အေမ ကဗ်ာသည္ အေမ ကို ခ်စ္ေသာ သားတစ္ေယာက္အၿဖစ္၊မိဘေမတၱာ ကို သိတက္စြာၿဖင့္ ေရးစပ္ခဲ့ပါသည္။“ဒီတစ္ခါၿဖင့္ရင္(သက္သာရာ ရမလားလို႔)၀မ္းေရ နည္းနည္းစပ္ရင္လည္း ခြင့္လြတ္ပါ အေမ၊သားေတာ့မီးေလာင္ေနၿပီ”ဟု အေမ သည္ သူ႕ကို ေမြးခဲ့သည့္ အတြက္ ၀မ္းေရ စပ္လွ်င္ ခြင့္လႊတ္ပါ ဟု ေတာင္းပန္ထားသည္။
ကိုဌက္ေရးေသာ စင္သီယာ ကဗ်ာ(၅)ပုဒ္တြဲသည္ ေမာ္ဒန္(စ္) အက္(စ္) အေငြ႕အသက္မ်ားစြာပါသည္။“အသက္သည္ အိပ္မက္”ကဗ်ာကေတာ့ ကိုဌက္၏ Favorite ကဗ်ာၿဖစ္သည္။ဘ၀ ကို အိပ္မက္ၿဖင့္ တင္စားၿခင္းလား၊တမ္းတခဲ့ေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို ေတာင့္တၿခင္းလား မသိႏိုင္ေတာ့။
ကိုဌက္ရယ္ ခုေတာ့လည္း တစ္ေဆာင္းသစ္ၿပီး အားလံုးကို အနမ္းတစ္ခုအတြက္ လြမ္းသူ႕အိပ္မက္ေတြထားရစ္ခဲ့ၿပီေပါ့၊
ကိုဌက္မရွိေတာ့ေပမယ့္ ညီေလးေရ သီခ်င္းနဲ႔ ဆံုးမခဲ့တာေတြ မေမ့ပါဘူး။ကိုဌက္ သြားခ်င္တဲ့ အသစ္ကမၻာကိုလည္း ေရာက္ႏိုင္ပါေစ။၂၀၀၄ ႀသဂုတ္လ မိုးေရေတြႀကားထဲမွာ အားလံုးကို စြန္႕ခြာၿပီး ထြက္သြားတာ ခုဆိုရင္ေတာ့ (၆) ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ကိုဌက္
ခုဆိုရင္ ကမၻာႀကီးက ရက္စက္မႈ႕ေတြ ႀကားထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ရင္း ႏႈတ္ဆက္ေတးထဲကလို...
“ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္၊အခ်စ္ဖြဲ႕သီခ်င္းေလးေရ၊ငါေနာက္ထပ္ဆိုညည္းစရာ မလိုအပ္ေတာ့ပါ၊တမ္းတခဲ့ေလတဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတရား ဒီမွာရွာမေတြ႕ဘူး သီခ်င္းေလးေလ၊အလင္းေရာင္ အခန္းေလးေရ၊ေကာင္းၿမတ္ၿခင္းတရားေရ...ငါထြက္သြားၿပီေဟ့”...ဆိုၿပီး
အေ၀းက မိုးေကာင္ကင္ ထဲမွာ အလြမ္းဌက္ငယ္ေလးတစ္ေကာင္ပ်ံသန္းသြားတာ ေတြ႕ၿမင္လိုက္ရပါေတာ့သည္။